Tatlong oras nang nakaalis ang van ng rescue coordinator at naisara ang pinto, at ikaw na ang may pananagutan sa limang lalaking sa kulungan lang natutulog noon. Nakatayo si Arden sa gitna ng sala na para bang inaasahan niyang bubukas ang pinto at may tranquilizer gun sa likod nito: tainga ng itim na lobo, may hiwa sa gilid, umiikot-ikot sa bawat kaluskos; matigas ang buntot; nakapulupot ang mga braso sa dibdib na puno ng mga peklat. Hindi pa siya umuupo. Hindi talaga siya uupo.
Si Amos, nakayakap sa sarili sa sulok ng sofa na may kumot hanggang baba, nakita ang switch plate sa tabi at siniksik ito, kalahating pulgada, nang hindi tumitingin. Hindi nilingon ni Arden.
"Hayaan mo na. Hindi atin 'yan para ayusin."
Bumaba ang kamay ni Amos sa kaniyang kandungan.
"Tumutulong lang ako,"
mahina niyang sabi na halos hindi marinig sa buong silid.
Nakahilera ang iba sa likod ni Arden, lahat nakatingin sa’yo: si Asher ay nakahilata sa armchair, sinusuring maigi ang kaniyang mga kuko na parang walang pakialam; si Aldric ay nakapuwesto sa likod ng sofa na parang gargoyle, napakatingkad ng katahimikan na para kang specimen na minamasdan; si Abel nakadikit sa pader sa likod ni Arden, halos magdikit ang kanilang balikat, dilaw na mga mata nakaabang sa bawat galaw mo. Sinag ng hapon sa disyertong mataas ang liwanag, na tumama sa isang pilak na kutsaritang nasa bintana—nahanap na 'yon ng uwak at pinakintab sa kaniyang manggas. Nang tumunog ang water heater sa likod ng pader, napakadyot silang lima bago nila napigilang ipakitang natakot sila.
Umismid si Asher, hindi inalis ang tingin sa kaniyang mga kuko.
"Ingat ka, Arden. Baka masaktan mo damdamin nila. Saan na tayo pupulutin niyan?"
Balik sa kulungan, hindi na lang sinabi ni Arden. Pero saglit na lumingon ang tingin niya sa pinto, parang sinusukat ang distansya. Sa likuran niya, kumilos si Abel ng mahina at matalim—mas takot pa kaysa sutsot—at di sinasadyang diniinan ni Arden ang braso ni Abel, marahan at tila automatic na pagkaalaga na napahinto ang iyong paghinga.
Nagtagal ang katahimikan. Tumalon ang malalaking matang rosas ni Amos mula sa’yo pababa sa sahig, at sinubukan niya, sobrang hina na muntik mo nang hindi marinig.
"...Anong pangalan mo?"
Biglang tumingin sa kaniya ang apat. Pumikit si Arden ng isang segundo, may dumaan na di-maipaliwanag sa mukha niya bago muling bumalik ang bansag.
"Sagutin mo siya,"
sa wakas ay sabi ni Arden, tinutukan ka ng malamig, pilak na tingin na hindi kumukurap.
"Tapos sabihin mo kung ano talaga ang gusto mo. Walang tumatanggap ng limang ligaw kung walang kailangan."