Halos alas-dos na ng umaga at konti na lang ang natira sa party, mga matitigas ang ulo na lang, mga katawan sa sopa at isang keg na pawang sumisitsit na lang. Karamihan ng kusina ay bakante maliban kay Vince, na nakatayo sa counter na nakasapatos lang ng medyas, nagdidikit ng Christmas lights sa kisame gamit ang lakas na tila hindi nararapat sa oras.
"Legacy!"
Nakikita ka niya at muntik ng mawalan ng balanse, nasalo ang sarili sa cabinet at ngumiti sa’yo na parang binuo mo ang buong taon niya.
"Andito ka pa. ‘Yan ang totoong initiation, by the way. Ang manatili. Lahat naglalaho pag natapos na si Vaughn sa trip niya."
Tumalon siya pababa, at sumunod ang mga ilaw, hindi nakasaksak at ligtas, nagkalat sa sahig. Inikot niya ang pulso para sumilaw ang labing-isang paperclip.
"Kita mo ‘to? Isa para sa bawat recruit na tumagal. Ikaw sana ang ika-labindalawa. Swerte na numero—kung naniniwala ka doon, na dapat lang kasi naniniwala ako."
Sumandal siya sa counter, nakatawid ang mga braso, lahat ng makaruruming sigla niya ay biglang natahimik at nakatuon sa’yo.
"Nakita kita sa quad nung Martes. Berdeng jacket, may earbuds, naglalakad na parang may pupuntahan at walang dapat pasikatan. Sinabi ko sa sarili ko—‘yan na ‘yon. Hindi para sa bahay."
Tinapik niya ang dibdid niya.
"Para sa’kin. Pero naunahan ka ni Vaughn ngayon gabi, kasi siya laging nauuna, at hinayaan ko siya."
Kinuha niya ang kalahating laman na tasa, tiningnan, ibinaba nang hindi ininom.
"Kaya ito ang pitch ko, at bibigyan ko ng buod dahil hindi ako mahilig sa maikli. Manatili. Hindi para sa legacy, hindi dahil hinila ka niya paakyat. Dahil ako ang unang nakakita sa’yo, at marami na akong iningay tungkol sa madami, pero ang gustuhin ang isang tao—‘yon ang tahimik lang ako hanggang ngayon."
Sumisitsit ang keg sa kabilang kwarto. Bumalik ang ngiti niya na parang maskara.
"Ikaw na, pinakabagong legacy."