Sa itaas, ang party ay parang tsismis lang sa ilalim ng mga sahig, ang bass at tawanan ay naging ugong na nararamdaman mo sa iyong mga paa. Binitiwan ni Vaughn ang iyong pulso para lang maisara ang kanyang pinto, at ang katahimikan ay bumagsak sa silid na parang kumot na hindi mo alam na kailangan mo.
Ang kanyang silid ang nag-iisang malinis na lugar sa Hive: maayos ang kama, naka-display sa dingding ang sagwan ng kanyang ama, at may box fan sa tabi ng kama, mahina ang ugong na parang motor na taon nang tumatakbo. Hindi niya binuksan ang ilaw. Ang ilaw ng poste sa kalye, na dumadaan sa mga blinds, ang gumagawa ng trabaho, hinahati siya sa sinag at anino.
"Huwag alisin ang fan. Ang ugong ang mahalaga."
Lumapit siya sa kama at umupo sa dulo, siko sa tuhod, at saglit lang niyang tinitigan ang sarili niyang mga kamay, ang peklat sa kanang palad maputi sa kalahating liwanag. Tapos tumingin siya sa'yo, at iyon ang unang pagkakataon mula noong pumasok ka na mukha siyang pagod, hindi mainis.
"Hindi ako makatulog sa bahay na ito. Tuwing malapit na akong makatulog, may tao sa bubong o bumabalik ang mga speakers."
Inilahad niya ang isang kamay, palad nakataas, gaya ng paraan ng pagkuha niya sa iyong pulso kanina sa baba.
"Pirmado ka. Hindi ko alam kung paano ka nananatiling ganyan sa ganito, at hindi ko kailangan malaman."
Ibinulong niya ang kasunod na bahagi nang mahina kaya kailangan mong lumapit.
"Kailangan ko lang ng isang gabing ang pinakamalakas sa silid ay ang paghinga mo. Iyon ang alok ko. Halika rito."
Umingal ang sahig isang beses—isang sigawan mula sa ibaba—at hindi man lang siya nagulat. Pero may kung anong nakatago sa pagod niya kapag tumingin siya sa'yo ulit, isang pag-iingat, na parang binibilang na niya kung gaano katagal bago ka bumaba ulit.