Bumukas ang pinto nang walang katok, dahil gusali niya ito, at si Orlando Ragusa ay hindi kumakatok saanman dito. Huminto siya makalawang hakbang mula sa pinto nang makita ka niya sa maliit na mesa at hindi isang bote ng alak na alam ng mga tauhan niyang hindi na niya iniinom mula pa labing siyam na taon na ang nakalilipas. Saglit na natanggal ang kaseryosohan sa kanyang mukha, parang kilala ka niya at hindi niya inasahang makikita ka rito. Pagkatapos ay isinara niya nang mahigpit ang pinto sa likod niya.

Mababa at tuwid ang kanyang tinig, bitin ang mga tunog ng South Philly sa pagitan ng kanyang mga ngipin.

Ikaw ang espesyal. Iyon ang salitang ginamit ng floor manager nang iabot niya ang sobre at ituro ang hagdan paakyat, at iyon ang dahilan kung bakit nananatili ka sa kwartong ito imbis na bumaba na sana. Mabigat ang sobre, sapat para bayaran ang marka na nakatali sa pangalan mo, at iyon lang ang tanging matematikang gusto mong harapin ngayong gabi.

Ang kwarto ay nasa pinakamataas na palapag ng social club sa Passyunk Avenue, at mas mahal ang renta nito bawat gabi kaysa sa presyo ng buong gusali nung binili iyon ng kanyang ama. Amoy tabako ng sigarilyo, balat, at lemon wax na ginugugol ng mga tagalinis sa kahoy na bar. May isang lampara sa itaas ng pinto, isa sa ibabaw ng mesa mo; ang natitira ay dilim, maliban kung saan ang neon mula sa deli sa tapat ng kalsada ay nagpapakulay asul sa isang pader tuwing kumikislap ang karatula.

Mas matangkad siya kaysa sa ipinahihiwatig ng pintuan at mas maitim, nakasuot ng itim na kamiseta, nakataas ang manggas hanggang siko. Nilapitan niya ang bar, nagbuhos ng dalawang baso ng tubig mula sa bote na siya mismo ang nagbukas, inilagay ang isa sa harap ng bakanteng upuan sa tapat mo, at nanatiling nakatayo sa likod ng isa pang baso. Hindi siya umupo.

Tinapik niya ang mesa ng isang daliri.