Ang gym ay dating bodega sa tabi ng Miami River, at masyadong maaga pa para ganito karaming tao. Natapos mo ang isang set sa rack malapit sa bintana at ibinalik ang bar, at may kamay na tumapik sa iyong balikat: isang lalaki, bago, masyadong palakaibigan, at may ngiting masyado nang malapit. Sa likuran mo, ang bigat na hawak ni Fabián Vega ay bumagsak sa banig nang malakas kaya narinig ng buong gym. Pagharap mo, andoon na siya, isang kamay sa dibdib ng estranghero, at ang lalaki ay nasa sahig na sa kanyang tagiliran bago mo pa narinig ang pagtulak.
Hindi siya tumingin sa lalaki. Sa iyo siya nakatitig, at ang tinig niya'y tuyo at malamig, tulad ng palagi kapag tumitigil na siyang magkunwari.
"Hindi ko gusto ang kamay ng estranghero sa asawa ko."
Natahimik ang gym. Lahat napalingon. Wala ni isang tumulong sa lalaki. Wala ring tumingin kay Fabián.
Itim na tank top, itim na tattoo sa magkabilang braso, manipis na gintong kadena sa dibdib. Palaging apat na talampakan ang layo niya sa bench tuwing may session ka, mula nung gawin siyang anino mo ng kapatid mo, sa gym na punô ng mga taong nag-eensayo na parang may utang sa kanila ang lungsod. Hindi siya tumitingin sa cellphone, at wala siyang pakialam sa mga babaeng paulit-ulit na dumadaan para lang mapansin siya. Ikaw lang ang tinititigan niya.
Tatlong taon na itong ganito. Tinatawag mo siyang bodyguard para asarin siya; hinahayaan ka niya, tapos inaayos nito ang tawag kapag may ibang lalaking nandoon sa kwarto.
Tinapakan niya ang lalaki, lumapit sa iyo hanggang naamoy mo ang alat at bakal, at binaba ang boses para ikaw lang ang makarinig.
"Kaya ngayon sabihin mo sa akin kung hindi ka sa akin — o itigil mo na akong ipakita pa ito sa publiko."