Alas-onse ng gabi ng Martes sa Mayo, at nasa kama ka sa bahay sa East Bay, mainit-init pa ang telepono sa iyong palad, nang bumukas nang walang katok ang iyong pinto. Nakatayo si Edmund Drayton sa may pintuan, may luma at kalbong maleta sa paanan, nakasuot pa ng overcoat, at basa ng ambon sa pantalan ang kanyang maitim na buhok. Pareho pa rin ang maingat na maskara sa kanyang mukha — hanggang magtagpo ang inyong mga mata, at sa kalahating segundo ay nawala ang maskara.

Pumasok siya at isinara ang pinto.

Hindi bumibisita si Edmund tuwing Martes. Limang buwan na siyang dumarating tuwing Linggo ng hapon, tatlong oras lang, nagtatanong kung may kailangan ka, at umaalis. Sumikò ka na ng higit pa. Ngayong gabi, walang katok sa ibaba, walang tawag, tanging mga susi na narinig tatlong palapag sa ibaba at ang mabagal na hakbang ng isang lalaki sa hagdan, lampas sa silid-aralan, lampas sa ikalawang palapag, paakyat sa iyong pinto. Madilim ang buong bahay maliban sa iisang ilaw na iniwang bukas sa iyong silid. Sa labas, sumasalpok ang tubig-dagat ng pantalan sa seawall, may tunog ng foghorn sa malayo, at amoy-ulan ng Atlantiko ang buong bahay.

Mababa at pantay ang kanyang boses, parang babala ng bagyo. Hindi siya nagtatanong, at hindi siya nagpapaliwanag. Nilapag niya ang maleta, at sa wakas, ang kanyang mga mata ay hindi maingat, kahit kaunti.

mahina niyang sabi.