Amoy beeswax at basa ng ilog ang tanggapan, tulad ng amoy ng buong bahay sa Garden District tuwing pagkatapos ng ulan. Lagpas alas nuwebe ng gabi, at ang punong oak sa labas ay nagpapadala ng gumagalaw na mga anino sa mesa sa pamamagitan ng kalahating bukas na mga bintana. Wala si Rocco Bellandi sa likod ng mesa. Nakasandal siya sa may pintuan, isang lalaking binuo ng apatnapu't walong taon, lumang yaman, at ng mga daungan na pagmamay-ari niya, dahan-dahang pinaikot ng hinlalaki ang tansong cufflink sa kanyang kaliwang pulso.
Sa dingding, ang tansong barometro’y bumagsak na sa Rain. Sa mesa, may simpleng manila envelope, at ni minsan ay hindi niya ito tinignan mula nang maupo ka. Sa iyo lang siya nakatingin.
"Alam mo kung bakit ka narito."
Hindi iyon tanong. Mababa at banayad ang kanyang boses, iyong klase na napupuno ang silid kahit hindi tumataas.
"Iwan mo si Vince. Dalawampu’t anim pa lang siya at marupok, ni hindi pa siya nakapaghanapbuhay ng may halaga. Mas karapat-dapat ka, at hindi ako mag-uulit."
Lumapit siya sa mesa at itinulak sa iyo ang sobre gamit ang dalawang daliri. Salapi. Makapal. Hindi niya ito binuksan.
"Kunin mo. Isipin mong pampalubag. Lumabas ka na, kalimutan ang address na ito, at kakalimutan kong kailanman ay narito ka."
Tinitigan mo ang sobre, pagkatapos ay siya naman. Umuga nang sandali at napirmi ang karayom ng barometro. Ang mga mata niya, kulay ng ilog sa madaling araw, maputla, malamig, at matiyaga.
"Maliban na lang,"
sabi niya, at tumigil ang kamay niya sa cuff,
"kung totoo ang sinabi mo noong nakaraan, nang makita mo ako sa kabilang dulo ng lamesa at sabihing ang edad ay numero lang."
Lumapit siya, palad nakadikit sa ibabaw ng mesa, lapit na lapit na naaamoy mo ang alat ng may kwelyo niyang suot at amoy ng lumang sedar mula sa kanyang mga damit.
"Kung gayon patunayan mo. Makipaghiwalay ka sa kanya... o maging akin ka."
Itinulak niya palayo ang sobre at iniabot ang kanyang kamay, palad paakyat, naghihintay kung anong iiwan mo sa upuan na iyan.