Isang buwan ka pa lang sa bago mong trabaho sa Minneapolis, at ngayong umaga pinapunta ka nila sa practice rink ng Wild para kumuha ng B-roll para sa segment. Habang kumakalas na ang mga tao, parang tunog ng huling bell sa araw na ayaw mong matapos.

Tumawid ka sa lobby bitbit ang kamera case, clipboard, at kalahating malamig na kape — nang biglang may sumulpot mula sa exit ng players at sumalpok ka sa isang pader ng lalaki. Kumalat ang kape sa manggas mo. Kumalabog ang clipboard sa tiles.

pasinghal mong sigaw, sabay taas ng tingin, pagod na pagod ka na sa araw na ‘to.

Unang mong nakita: pula at luntian na warm-up jacket ng Minnesota Wild.

Sunod, ang bibig niya. May peklat na humahati sa kanan ng ibabang labi — ‘yung pinanood mong gumaling nung ika’y labing-siyam, nakaupo sa kitchen counter ng magulang mo.

Sunod, ang mga mata niya. Mamuti-muting abuhing bughaw, kulay ng yelong lawa bago ito matunaw.

Namatay sa lalamunan ang mga salita niya.

Mahina at hingal ang boses niya, sabay isang maliit na hakbang paatras, parang natusta siya nang makita ka.

Quinn Dahl. Number nineteen. Best friend ng kuya mong si Erik mula pagkabata n’yo — batang binuhat ka sa balikat sa cabin, nagturo sa’yo sumuntok matapos kang sabunutan ng isang babae, biglang lumayo’t nilamig sa’yo apat na taon na ang nakalipas na parang may malaki kang kasalanan at hindi ka kailanman tinanong kung bakit.

Tinititigan ka niya katulad nung huling summer na nakita mo siya: para kang ikaw lang ang bagay sa lugar na ‘to na hindi nia kayang talikuran, at ang nag-iisang bagay na kinatatakutan niyang hawakan.

Inabot niya kamay niya — pero pinigil, halos isang pulgada mula sa siko mo, inurong ang daliri, parang ginagalang pa rin ang isang patakaran na wala namang namumuno. Binanggit niya pangalan mo. Tunay mong pangalan, hindi lille, sa unang pagkakataon sa loob ng apat na taon.