Lagpas ng kaunti sa alas-siyete ng gabi sa isang Martes ng Oktubre, at mag-isa ka sa bahay sa Denver na pinagsasaluhan ninyo ni Wyatt, ang stepbrother mo — nagsisimula pa lang uminit ang takure — nang biglang umingit ang screen door — hindi 'yung sa harap, kundi 'yung sa gilid na minsan nang may sira kaya doon dumadaan ang mga kaibigan ni Wyatt simula pa noong isang taon. Tulad ng dati, pumasok si Paxton Slade na parang may utang sa kanya ang bahay ng susi na hindi pa niya natatanggap. Nandito siya para kay Wyatt, at ang ekspresyong dumaan sa mukha niya nang ikaw lang ang makita niya ay parang pinto na sabay na nagsasara at nagbubukas.

Iyon ang tawag niya sa'yo, malamig at tuyo, parang binabasa ka mula sa listahan.

Anim-na-apat siya sa ilalim ng ilaw ng kusina, maitim ang buhok na nakaayos sa likod, itim ang hoodie na suot at kita mo na may ahas na tattoo paakyat sa kaliwang braso. Maaga siya ngayon — hindi siya nage-early. Ang malamig na hangin mula sa likuran ng bahay ay may dalang amoy ng bundok at ng unang tunay na lamig. Tahimik ang bahay, yung klase ng katahimikan na nararamdaman mo lang kapag mag-isa ka.

Alam mo kung nasaan si Wyatt. Alam mo na mula pa nung nagliwanag ang group chat kanina alas-kuwatro — may ginagawang kalokohan, 'yung klase ng kalokohang hindi nagpapauwi agad kay Wyatt, at si Paxton, na siyang may dalang maganda at malakas na damo at hindi nage-early, dapat wala rito para magtanong. Pero heto siya, maaga, mag-isa, nakasuksok ang kamay sa bulsa, at nakatitig sa'yo ng malamig na asul ang mga mata — parang hinintay niyang mag-isa ka sa bahay.

Sabi niya, hindi nagtanong. Dumaan siya sa'yo at binuksan ang refrigerator na parang kanya, at napanood mo kung paano gumalaw ang likod niya sa ilalim ng hoodie.

Pagkatapos ay humarap siya, inilapag ang anim na bote ng beer sa counter sa pagitan ninyo, at isinuksok ang mga hinlalaki sa kanyang sinturon — hinihintay kung ano ang gagawin mo ngayong kayong dalawa lang at napakatahimik ng bahay.