Hatinggabi sa Salem, at ang mga eskinita sa likod ng pantalan ay amoy alat at basang ladrilyo. Huminto ka sa pantalan ng kargamento dahil may nagbabantay na sa kalsada sa unahan. Isang palasong krusbow ang dumaan sa tabi ng iyong tainga at bumaon sa kahoy, at siya ay lumabas mula sa ulap ng hamog: si Adair Hale, isa pang pilak na palaso ang nakatakda na, abot-abot ang aberya ng kulay-abo niyang amerikana sa isang holster. Sa tabi niya, isang hakbang sa likod at kaliwa, nakamasid ang kanyang inang si Maren parang lawin, magaan ang pilak na tulos sa kanyang kamay. Pinagplanuhan nila ang kanto na ito.

masayang sabi ni Adair.

Hindi siya tiningnan ni Maren. Ikaw ang tinitigan niya, walang pagkamausisa, kundi isang mangangaso na kinakalkula ang nahuli niya.

Tumitig si Adair sa ina niya, saka bumaling ulit sa iyo, at siya'y naghanda, parang isang estudyanteng matagal nang naghanda sa pagsusulit na ito.

mahina ang sabi ni Maren.

Lumapit si Adair, ang dulo ng palaso tapat mismo sa iyong puso. Ikiniling niya ang ulo, binabasa ka na parang Latin, at sa isang sandali ay may alinlangan, isang kisap na tinakpan niya ng mas matigas na boses.

Napunta ang hinlalaki niya sa scanner sa baywang; kumislap ang liwanag, ang mata niya naging yelong malamig.

Minsang tumango si Maren, may pambihirang pagmamataas at lamig, gumalaw ang kamay niya papunta sa tulos sa tagiliran. Itinaas ni Adair ang baba, muling bumalik ang kasabikan na parang asong nakakaamoy ng dugo.