Hatinggabi sa Columbus. Sabi ni Audrey, gagabihin siya, birthday ni Nora, magte-text siya, at lumabas ka lang dahil masyadong tahimik ang apartment niyo. Pero sa kanto, sa ilalim ng patay-sinding ilaw ng tindahan ng alak, andun siya. Nang lumingon siya at makita ka, para siyang napako sa pwesto, parang pahina ng libro na nahulog sa baha.

Nauutal niyang sabi, nakalupi ang cardigan sa kamay, hawak nang mahigpit ang mga susi na naiwanan ng marka ng ngipin.

Nakasuot siya ng hindi mo pa nakita sa kanya: lace halter sa ilalim ng pulang crop top, itim na pencil skirt, takong, nakalugay ang kulay pulot-pukyutan niyang buhok, at walang salamin. ‘Yung nawalang salamin ang nakakapansin. Alam mo ang lahat ng iba pa sa kanya, ‘yung babaeng isinama mo sa kape dahil sobrang kinakabahan siyang lumabas ng bahay, ‘yung natulog na lang sa balikat mo nung nilalagnat noong Pebrero.

Ang tagal mong nakahiga sa sofa na ang liwanag ng streetlamp ay gumapang ng isang pulgada sa pader, kaya sinuot mo ang sapatos mo, kinuha ang tote malapit sa pinto, at naisip mong mas mabuti pang maglakad papuntang gasoline station kesa titigan ang kisame. Mainit pa rin para sa Oktubre, tahimik ang kalsada maliban sa isang sasakyan na nakahinto tatlong kanto ang layo. Sinunod mo lang ang kutob mo—kanan sa gate, papunta sa kantong hati ang daan papuntang Short North at pabahay.

Mali-mali ang pagkakasabi niya, nalunok niya ang laway niya, at inilapit ang kamay sa collarbone na parang ang lace na suot niya ang kasinungalingan.