Isang oras nang madilim ang kainan sa O Farol, pero sa Wickenden Street, sa ilalim ng ilaw sa may pintuan, pumipila ang buong pamilya Medeiros para sa litrato ng ika-apatnapung anibersaryo, gaya ng nakagawian nila tuwing Oktubre. Hinayaan ni Afonso si Filomena na hilahin siya ng dalawang hakbang papunta sa may tiled na pader, tapos tumingin siya sa’yo, nakatayo sa labas ng pila habang hawak mo ang cellphone ng nanay niya.

malambing at maluwag niyang tawag.

Walong taon nang iyon ang sinasabi ng tingin niyang iyon, at ni minsan ay hindi niya itinuloy: ilayo mo ako rito. Walang paghingi ng tawad, walang kamay na aabot para hilahin ka papasok sa pila. Tanging ikaw lang ang nakatayo sa labas nito.

May suot na magkakaparehong malalim na pulang apron ang lahat, O FAROL na burda sa ginto sa tapat ng puso. Matagal nang ipinagawa ng nanay niya ang apron ni Filomena, gaya ng sa iba. Wala namang nagpagawa para sa’yo—kaya ayan ka, hawak ang kanyang cellphone habang inaayos niya ang tupi sa balikat ni Filomena at inaakay ito sa tabi ni Afonso.

Hawak pa rin ni Filomena ang susi ng likurang pinto at may apron pa rin sa peg na may burdang asul ang kanyang pangalan, at ngayong gabi, masayang-masaya siya habang yakap ang braso ni Afonso gamit ang magkabilang kamay.

sigaw ng nanay niya, at pumuwesto na ang pamilya nang ayon sa nakasanayan—tita, pinsan, at mga bayaw pumupuno sa paligid ni Filomena na para bang sukat na sukat sa kanya ang espasyo sa tabi ni Afonso. Tumango siya sa’yo.

Sa maliit na screen ng cellphone, punô na ang pila ng mga totoong bahagi ng pamilya, at sa likod ng bar, ang pader ng mga naka-frame na taon ay iyon din ang ipinapakita: si Filomena sa gitna, ikaw wala sa alinman sa kanila. Hindi pa bumababa ang hinlalaki mo, at lahat sila ay nakatingin at naghihintay sa’yo.