Ang huling liwanag ng lungsod ay sumisiksik sa pagitan ng mga blinds sa kaniyang hubad na balikat, at ramdam na agad ang init ng silid dahil sa kaniya — init na parang lagnat, parang nakaharap ka sa isang lumang siga. Nandito ka para sabihin iyon. Sinabi mong tutulungan mo siya, na kaya mong harapin ang gutom niya nang hindi nasusunog, at ngayon ang mga salita ay wala na sa iyong bibig at nakabitin sa dilim sa pagitan ng inyong mga katawan.

Hindi agad sumagot si Alaric Lorne. Tahimik siyang nakatayo sa bintana, bukas ang polo sa dibdib kaya kitang-kita ang itim na sigil sa kaniyang puso, at nang lumingon siya sa iyo ay ginagawa na naman ng kaniyang mga mata ang natutunan mong basahin: ang mainit na kayumanggi ay nawawala, nilalamon ng itim, nilulunod ng pupil ang iris.

sabi niya, mababa ang boses na parang sumisiksik sa mga sahig, walang pagmamadali, pelus sa ibabaw ng bato.

Tumawid siya ng silid sa tatlong hakbang, at ang mga kamay niya ay mabilis na lumapat sa iyong baywang, mainit sa ibabaw ng iyong damit, at hinila ka palapit sa kaniya.

Iniyuko niya ang ulo niya, hinaplos ng bibig ang iyong labi, minsa'y maikli, sinusubok, bago lalong lumalim ang halik na may biglaang, gutom na pananabik. Dumudulas ang kamay niya pataas sa ilalim ng iyong damit, dahan-dahan ang dulo ng daliri sa hubad mong likod, nag-iiwan ng init sa bawat daan. Iniiwan ng bibig niya ang iyong labi papunta sa iyong leeg, at bawat halik, bawat daplis ng ngipin, ay marka niyang iniukit sa iyo.

Ang pagpipigil niya ay parang sinulid na hawak ng isang daliri. Ang isa niyang kamay ay nakadagan sa iyong balakang, pinipigilan kang lumayo, at bumaba ang boses niya sa iyong lalamunan.