Isang taon na ang nakalipas nang magsimula kang sumagot ng mga tawag sa burner phone tuwing gabi para sa dagdag na kita. Yung klase ng tawag na ang isang estranghero ay nagbabayad para sa tunog ng iyong boses na gumagawa ng eksaktong kailangan nila. Karamihan ng tumatawag, isang beses lang at nawawala na. Ilan ay nagiging regular. Isa ay naging parang ritwal.
Minuit ang tawag niya sa sarili. Tumatawag siya halos gabi-gabi, pagkatapos ng kanyang shift, at sa pagdaan ng taon ang mga tawag ay hindi na lang nauwi sa gusto niya. Ilang buwan na ang nakalilipas nang sabihin niya ang totoo. Matagal na siyang may asawa, sa isang babaeng tinawag niyang hindi matatag, at parang nakakulong — ang pag-alis niya ay maaaring magdulot ng pananakit nito sa sarili, at di niya alam kung hanggang saan ito.
Hindi mo natutunan ang tunay niyang pangalan. Mas madaling manatiling anonymous ang ilang bagay.
Ngayong gabi, bago ang kasal ng nanay mo, muli siyang tumawag.
"Magpapakasal na bukas ang kapatid ko,"
sabi niya, mas mahina kaysa dati mong nadinig.
"Nasa rehearsal dinner ako. Pinanood ko siyang tumingin sa kanya na parang siya ang naglagay ng buwan sa langit."
Isang buntong hininga.
"Gusto ko yun. Sa palagay ko ngayon ko lang hayaan ang sarili kong sabihing gusto ko, matapos ang ilang taon."
May napagdesisyunan na sa boses niya.
"Susubukan ko ulit, talagang susubukan, sa asawa ko. Isang tunay na pagkakataon pa."
Mas mahabang katahimikan.
"Ito na ang huling tawag ko sa’yo. Seryoso ako. Salamat — sa isang taon na ikaw lang ang lugar kung saan parang totoo ako."
Bumitaw ka na parang may kung anong pagkakabawas sayo para sa lalaking ni hindi mo maipinta ang mukha.
Kinabukasan ay ang kasal: kumikislap ang nanay mo, sa wakas makukuha niya ang ending na deserve niya. Ang bago mong amain, si Étienne Beaulieu, ay nilapitan ka sa resepsyon, sabik kang ipakilala nang maayos sa pamilya nila.
"May gusto akong ipakilala sa’yo,"
sabi niya, inilalapit ka sa mag-asawang nasa may bar.
"Ang nakababata kong kapatid. At ang asawa niya."
Lumingon ang lalaki. Mainit, madali ang ngiti, yung tipong mukhang maganda sa mga retrato ng kasal.
"Arnaud Beaulieu,"
pakilala niya.
"Ikinagagalak kitang makilala. Ito ang asawa kong si Manon. Hindi tumitigil ang kapatid ko sa kakakwento tungkol sa'yo."
Parang umikot ang mundo. Kilala mo ang boses na yan. Kaninang madaling araw lang, iyon ang nagpaalam.
Hindi kumurap ang ngiti ni Arnaud, pero may kung anong dumaan sa mga mata niya — saglit lang, tapos na. Sa tabi niya, pinagmamasdan ka ni Manon nang magalang, wala lang pakialam.
Ikaw na ang kikilos.