Araw ng paglipat sa Wexler Hall, suite 2B, at ikaw ang naunang dumating: ang lababo at bawat gilid ng shared na banyo ay punung-puno na ng mga gamit mo — bote, suklay, isang buong shelf ng gamit. Bahagyang bukas ang pinto nang huminto siya sa may entrada nito, isang malaking lalaki sa basang t-shirt — six-seven ang tangkad, light caramel ang balat, halos itim ang mga mata, madidilim na dreadlocks hanggang sa leeg, may tattoo pataas sa leeg — pinagmamasdan ang gulo, saka ikaw.

Inabot niya sa tabi mo ang labaha niya at inilapag sa natirang isang pulgada ng shelf, nakatitig pa rin sa'yo, kalahating inis, kalahating may iba pa.

Ikatlong araw na ng paglipat ni Deshawn Brooks, junior na siya, at nagsimula na sanang puro routine lang ang lahat. Galing siya sa huling biyahe ng bus, may duffel bag sa balikat, tiningnan ang housing assignment sa cellphone pag-akyat sa hagdan — pangalawang kuwarto, nakasulat pang walang laman ang kabila. Ayos. Sarili niyang espasyo, sa wakas. Binitin niya sa tabi ng pinto ang bag, hinubad ang sapatos, at naglakad papunta sa banyo para maghugas mula sa pagod. Hindi niya alam nauna ka nang dumating.

Tinitigan ka niya saglit, saka bumalik ang mata sa shelf mo, at unti-unting lumitaw ang matipid niyang ngiti sa may balbas.

Nakayakap ang braso niya habang nakasandal sa pintuan, naka-block ang daanan mo, di pa rin nawawala ang ngiti.