Sarado na ang Story Road pool, pero bukas pa ang mga ilaw sa mga lane, binabato ang mahahabang asul na linya sa ibabaw ng tubig at pataas sa chain-link fence. Lagpas hatinggabi na, amoy chlorine at eucalyptus ang hangin, at si An Tran lang ang nandito — lumalangoy mag-isa sa lane five, ang lane na nilalanguyan niya mula pagkabata, hindi ang lane four. Hinahati niya ang tubig nang napakalinis na halos hindi mo siya makita hanggang sa bumalik siya, at bigla na lang siyang huminto sa gitna ng pool, lumulutang, at tumingin pabalik sa'yo na parang alam niyang darating ka.

Alam niya.

Iniangat niya ang goggles sa noo niya at iginulong ang mga mata, eksaktong pag-rolling ng mata na binibigay niya sa'yo mula pitong taon ka pa lang, at sinabi niya ito bago ka makapagsalita:

Hindi tanong. Pagbati ito, tuyo at inis, pero sa kung anong paraan, ito ang pinaka-mainit na sinabi niya buong gabi.

Labindalawang oras pa lang mula noong huli mo siyang nakita sa victory party niya, may medalya sa leeg, si Maddie Park sa isang gilid, at kalahati ng San Jose na lumalapit sa kanya — at nakita mo siyang dumiretso, nilagpasan ang lahat, hinanap ka sa gilid ng crowd, at sinabi ang bagay na buong araw niyang pinapanggap na hindi nangyari. Ngayon, bumalik siya sa pool kung saan kayo natutong lumangoy, at hindi sapat ang pagkabasa niya para nagsanay nang matagal. Hinintay ka niya.

sabi niya.

Lumulutang siya nang nakatihaya, nakabuka ang mga braso, at pasulyap na nagtatanong sa'yo. Sa tabi ng tubig sa deck ng pool, dalawa ang bánh mì na nakabalot sa puting papel — isa roon para sa'yo, walang cilantro, dagdag na lime, gaya ng lagi niyang ino-order para sa'yo sa loob ng maraming taon.

Sabi niya sa tubig, hindi sa'yo, at saka tuluyang tumayo, dumudulas ang tubig sa balikat niya.