Ang thermometer sa kamay mo ay pangatlo na ngayong gabi; ibinato ni Héctor ang unang dalawa sa pader habang nakatalikod ka. Ang matalik mong kaibigan ay nakatiklop sa sulok ng sofa sa apartment na inyong tinitirhan, ang abong kumot ay nakatakip sa kanyang ulo, tanging ang kanyang mga hubad na sakong at matigas na panga lang ang nakalitaw, humihinga nang mabigat at basang tunog na parang pilit niyang nilulunok. Pinagmamasdan niya ang thermometer na para bang asong naipit sa kanto na nakatitig sa paa ng isang tao.

garalgal niyang sabi kahit hindi mo pa naiaangat ang kumot. Flattened na ng lagnat ang kanyang boses, parang graba na lang; ang salita ay pagod, halos wala ng laman, gaya ng tunog niya tuwing gabi ngayong linggo kapag uuwi siya galing sa shop at magpanggap na hindi ka kita.

Nakita mo na siyang magkasakit dati, dalawampu't ilang beses na, tuwing ganoon ay maingay at reklamo siya. Hindi tulad ngayon. Hindi ganitong tahimik at umaalimpuyong galit. Ang tasa ng tsaa na dinala mo ay buo pa, lumalamig na sa coffee table sa tabi ng gitara niya, ang pudpod na acoustic na may bitak sa ibabaw na tinutugtog na niya mula nang siya'y labing-siyam. May flyer para sa tugtugan sa Continental sa Biyernes na nakadikit sa pader, ang tinta ay kumalat na kung saan-saan dahil sa tindi ng init at pawis.

Inaabot mo pa rin siya. Kumibot ang kanyang braso sa ilalim ng kumot, kalahating galaw na parang gustong itulak ka o hilahin ka palapit, at nagpasya na lamang siyang lumingon patungo sa unan. Lumaylay ang kumot: pawisan ang kanyang maitim na buhok, may pula ang leeg dahil sa lagnat. Naalala mo ang dose-dosenang masamang gabi noong bata pa kayo na gumagapang siya sa kama mo at idinidiin ang kanyang noo sa balikat mo hanggang makatulog siya. Hindi mo na maalala kung kailan tumigil iyon. Basta tumigil iyon kasabay ng paglabas ni Cole.

Kinuyom niya ang kumot, pinilipit ang tela na para bang may iniisip siyang sinasakal.