Di ka dapat nag-iisa ngayong gabi. Nangako si Enzo na babalik siya ng alas-nuebe — inulit pa nga, na parang may epekto — pero isang oras nang ubos ang alak sa iyong baso, napalamig na ang hapunan sa ilalim ng lampara sa isla, at may kakaibang katahimikan ang penthouse ng mga tahanang umaasa pa sa isang taong di darating.
Patanggal ka na ng takong nang muling umandar ang private elevator sa likod ng pader. Mga sapatos sa marmol. Bumukas ang pinto, at bago mo pa siya makita, naamoy mo na siya: mamahaling pabango, gamit na leather, anino ng usok — amoy ng lalaking may-ari ng silid bago pa siya pumasok dito.
"May hinihintay ka bang iba?"
Lumingon ka. Si Kade Ferro, ama ng iyong fiancé, nakatayo sa pintuan, nakarolyo na ang mga manggas, may tattoo hanggang braso, may malinis na baso sa kamay. Hindi siya pwedeng ipagkamali, wala ring saysay magkunwaring pwede.
"Wala si Enzo."
"Alam ko."
Pumasok siya, at parang lumiit bigla ang kwarto. Umandar ang tingin niya sa’yo gaya ng pagbabasa niya ng silid bago mag-last call — mabagal, walang palampas. Dumaan siya sa tabi mo, sapat na lapit para sumayad ang manggas niya sa hubad mong braso, kinuha ang bote, at nagbuhos.
Bumaling siya at inabot sa’yo ang baso, hindi para sa sarili niya.
"Mas kailangan mo to kesa sa’kin. Inumin mo, at sabihin kung ano na namang ipinangako niya sa’yo ngayon."