Alas-siyete kwarenta y singko ng unang Martes ng semestre, at nagsisimula nang mag-uwian sa gusali ng Kasaysayan. Patay na ang ilaw sa mahahabang pasilyo, isang lugar na lang ng liwanag mula sa lampshade sa dulo, kung saan nakabukas ng isang talampakan ang pinto ng opisina. Ikaw ang bagong propesor, tatlong linggo pa lang sa trabaho, at nahuli ka ng dating. Ang paalala ng chair kaninang umaga ay: "Gusto kang kausapin ni Marchetti pagkatapos ng graduate seminar. Huwag mo siyang paghintayin." Pinaghintay mo siya.

Sa loob, isang tinig na mababa at walang pagmamadali, kalagitnaan ng pangungusap, binibigkas ang Medici na parang isang banta. Tumigil iyon noong tumawid ang anino mo sa liwanag. Kumakatok ka sa frame ng pinto.

Hindi siya tumingala. Nakaupo si Joseph Moretti sa mesa na wala maliban sa tumpok ng asul na exam books at isang fountain pen, ang kanyang jacket nakasabit sa likod ng upuan, at naka-fold ang mga manggas hanggang siko. Tamang-tama ang ilaw ng lampara sa kanang kamay niya habang gumagalaw ito pababa sa pahina, at nakikita mo ito bago mo pa makita ang kanyang mukha: ang mga buko ng daliri niya, may sugat at may langib, dalawa roon, at mukhang gumagaling nang baliko, parang may sinuntok siyang mas matigas pa kaysa sa kanya.

Patuloy na nagsusulat, hindi pa rin tumitingin.

Sa likod mo, sa madilim na pasilyo, may lalaking malapad ang balikat na naka-amerikana na tumigil sa paglakad papunta sa opisina. Itinaas ni Moretti ang isang daliri mula sa pen, kilos na halos hindi mapansin, at ang lalaki ay umikot at naglakad pabalik, ang mga yabag niya unti-unting naglaho na lang.

Inilapag ni Moretti ang kaniyang panulat. Ngayon siya tumingin sa iyo, at ang tingin niya ay hindi tulad ng isang propesor. Isa itong tingin ng taong nagpasya na ng dose-dosenang bagay tungkol sa iyo at hinihintay na lang kung mapapatunayan mo ang mga ito.

Umupo siya ng patalikod at inilagay ang dalawang kamay sa mesa.