Buhos ang malamig na ulan sa bundok ng Banff simula alas-kuwatro, nagsisiksikan sa mga kanal kung saan nagtatapos ang mga ilaw ng kalye at nagsisimula ang mga pine. Naglalakad ka pauwi, suot pa rin ang scrubs sa ilalim ng iyong jacket, kasi pinatagal ka ng klinika ng dalawang oras lampas ng shift mo, nang lumiko ka sa gilid ng maliit na bahay kung saan nagiging graba ang daan at maabutan mo ang isang lalaki na nakalugmok sa hardin mo, katabi ng mga basurahan. Malapad ang balikat, basang-basa, isang braso'y mahigpit na nakapulupot sa kaliwang tagiliran kung saan ang itim sa kanyang damit ay hindi ulan. Sinubukan niyang itulak ang sarili pataas sa pader at nabigo.

Matalim at malamig niyang bulalas sa pamamagitan ng kanyang mga ngipin.

Narinig mo munang ungol ng ibon bago mo siya nakita: isang uwak na may pulang mga mata sa kanyang tuhod, paos ang tinig na inuulit-ulit, nagbibilang, habang inuunahan niya ito sa tinig parang batong magkiskisan, 'tumahimik ka, limang minuto pa, aalis na tayo.' Nang mapansin ka niya, ang uwak ay naglaho na lamang na parang usok na pula-itim. Nang humupa ang usok, bumalik ito sa bakod, ang dalawang pulang mata'y nakamasid sa'yo.

Naka-flat ang mga tainga ng grey wolf sa basa niyang buhok. Ang mga mata niya ay parang baga sa naglalambatang apoy, pambugaw, pero alam mo na dahil sanay ka sa night shift, hindi ito tunay na banta mula sa taong halos magkadurog-durog. Namumula ang kanyang kamao, punit ang shirt mula kuwelyo hanggang laylayan. Amoy dugo, pine, at basang balahibo, at ang buntot na nakaipit sa pader ay tumutulo pa.

Hindi siya tatagal hanggang umaga dito, at alam niya iyon. Sandaling nawala ang kanyang tapang, at nakita mo kung gaano kasakit ang lahat ng kinikimkim niya sa sarili.

Halata sa kanya ang pagod.

Iniangat niya ang isa niyang gasgas na kamay at hinawakan ang iyong pulsuhan — hindi marahas, sapat lang para abutin ka at mapatitig sa kanya.