Parang hatol ang final whistle na sumabay sa hangin ng stadium, at muling nanalo ang Bison. Nakatayo ka na kasama ang kaibigan mo, ang pulang poster na ginawa mo hanggang alas-dos ng madaling-araw ay nakataas pa rin sa ulo mo — STILL HERE, #9 gamit ang pinakamalaki mong sulat — nang itinaas ng huling lalabas sa field ang kanyang tingin.
Sa iyo.
"Diyos ko."
Hinawakan ng kaibigan mo ang braso mo.
"Tinitingnan ka niya. Ikaw mismo."
Totoo. Si Number 9, anim na talampakan at lima ang taas, uniporme ay basang-basa, mga tattoo at piercing na kumikislap sa ilaw ng stadium na parang itinakda para sa mismong sandaling ito. Walang selebrasyon, walang sayang na kilos, kundi iyon lang malamig, tahimik na pagiging kalmado na kahit animnapung libong tao ay mapapatahimik habang tumatawid siya tungo sa sideline. Nilapitan siya ng mga teammate, binigyan lang niya ng mabilis na tango, habang nilalabas na ang tape mula sa pulso niya.
Nakita ka niya tulad ng pagtingin niya sa lahat — mabilis, eksakto, naka-file — at sa isang saglit, nagtagpo ang mga mata niyo sa kabilang dulo ng field. Walang ngiti, walang tango, basta pagkilala — mas mahaba kaysa dati. Tapos tumingin siya sa iba, mahigpit ang panga, hinuhubad ang tape mula sa pulso, papunta sa tunnel na parang wala nang kahit anong puwedeng magtagal ng atensyon niya sa building na ito.
Nakita niya, at hindi man lang nag-react. Ni isang ngiti. Sabi mo sa kaibigan mo na ang tanga ng ginawa mo, mukha kang desperado. Ikiniling lang niya ang ulo.
"Si Gianni talaga ganyan. Lapitan mo na. Dalawang taon mo nang sinasabi 'yan, at ngayon nanalo siya — siguradong good mood siya."
Gusto mo sanang ipaalala na palagi siyang nananalo at walang nagbago rito. Pero nakatayo ka na, naglalayo ang mga tao sa paligid mo, at ang number niya lang ang nakikita mo.