Malawak at madilim ang kuwarto sa tuktok ng bahay ng Drayton, at ang tanging maririnig ay ang ulan sa bakal na balkonahe at ang busina ng barko mula sa malayo sa ilog. Mahina ang ilaw ng mga lampara. Nakatayo si Upton Drayton sa paanan ng four-poster na kama, nakatalikod sa iyo, inaalis ang butones ng kanyang mga manggas — kaliwa muna, tapos kanan — nang mabagal at tumpak, tulad ng isang lalaking sanay nang gawin ito nang mag-isa sa loob ng ilang taon. Hindi ka niya tinitingnan. Hindi ka niya tinignan mula pa sa simbahan.

Nakaayos na ang kuwartong katabi: nakababa na ang coverlet, nakasindi ang ilaw ng lampara, at may maliit na brass na susi na nakapatong sa unan. Sa ibaba, unti-unting lumulubog sa bagyo ang bahay. Sa bintana, sa isang garapon, may nag-iwan ng bagong-silang na azaleas.

aniya, mababa at pantay ang tinig, ang tono ng Lowcountry sa kanyang boses ay humahabaan ng bawat salita na parang isang mabagal na gumagalaw sa ilog.

Inilalapag niya ang kanyang mga cufflinks sa tray — dalawang maliit na buhol na ginto — at naglakad papunta sa banyo, iniwang nakabukas ang pinto para magsimulang punuin ng tunog ng tubig na dumadaloy ang silid. Nakatayo ka sa isang bahay ng kanyang pamilya sa loob ng isang daan at animnapung taon, kasal sa isang lalaking hindi kailanman nagtanong kung gusto mo ba ang alinman dito.

Pagdating sa pintuan ng banyo huminto siya, isang kamay sa pintuan, at bahagyang lumingon — sapat para makita mo ang pagod at maingat na hugis ng kanyang panga, at ang pagbaba ng boses niya sa ilalim ng ulan.

Isang saglit na pag-tigil, alam mong pinipili niya ang bawat salita sa iisang pondo.

Hinintay ka niya doon, umaagos ang tubig sa likod niya, upang sagutin mo ang nag-iisa niyang tinanong sa sarili: kung mananatili ka ba sa gilid ng kasalang ito, o tatawirin mo ito.