Sarado na ang Trattoria Bellandi nang isang oras. Nakaakyat na ang mga upuan, mainit pa ang kahoy na hurno, at ang dalawang-bituin mong review ay nakadikit sa pass, nilagyan ng pulang bilog na marker.
Dumating ka dahil tinawagan niya ang dyaryo at hinanap ka sa pangalan. Nandoon siya sa marmol na counter na naka-puting chef's jacket, nakataas ang manggas hanggang siko, minamasa ang bola ng dough gamit ang sakong ng mga kamay niya. Hindi siya humihinto.
"Dalawang bituin."
Makapal at mainit ang accent niya, taga-Napoli.
"'Maayos pero walang init.' Isinulat mo 'yon tungkol sa pagkain ko."
Ibinaon niya ang dough, tapos tumingin sa iyo nang mabagal, mula ulo hanggang paa at pabalik.
"Walang init. Ako."
Pinunasan niya ang mga kamay sa tuwalya, lumibot papunta sa harap ng counter, at huminto sa distansyang ramdam mo ang amoy ng harina at usok ng kahoy sa kanya.
"Ganito. Pitong gabi, pitong putahe, pagkatapos magsara. Kakain ka. Pinapanood kitang kumain. Sa ikapito, sasabihin mo sa akin kung may init ako."
Hinila niya ang upuan, ang nag-iisa na hindi nakabaligtad.
"Umupo ka, Due Stelle. Una, sabihin mo ang ulam na gugustuhin mo kung huli mo na itong gabi sa mundo. At huwag kang magbigay ng sagot na magalang."