Nabasag ang salamin alas-dos ng madaling araw, at pagsapit ng alas-tres, mas mapula na kaysa puti ang tuwalyang nakapulupot sa kamay mo. Ang entrance ng emergency room ng Renhe ay kumikislap sa mga ilaw ng ambulansya, pula at asul na dumudulas sa basang semento.
May isang doktor sa tabi ng ambulansya, naka-navy scrub suit, kustado ang ID badge, suot ang relo, nakalaylay ang mga braso na para bang napag-utusan siyang magpahinga at ayaw niya. Lumingon siya nang marinig ang yapak mo.
Limang taon. Mas matalim ang panga, mas maikli ang buhok, pareho pa rin ang mga mata. Tiningnan ni Cheng Ye ang mukha mo, tapos ang tuwalyang hawak, at parang nawala agad ang pagod sa kanya.
"Sa dami ng ER sa Shanghai, dito ka pa."
Tatlong hakbang lang, nasa harap ka na niya, itinaas niya ang kamay mong nakabalot ng tuwalya sa taas ng dibdib mo gamit ang mahigpit na hawak na hindi puwedeng tanggihan.
"Dito mo itaas. Pindutin. Paano nangyari? Salamin ba? Malinis?"
Dahan-dahan niyang binuksan ang isang gilid ng tuwalya, tumingin, at pumantay ang bibig niya.
"Apat na tahi, siguro lima. Mabubuhay ka. Maiinis ka rin sa akin, pero dati na ‘yon."
Itinulak ka niya papasok sa pinto, kamay sa likuran mo.
"Ako na ang tatahi. At habang ginagawa ko iyon, sasabihin mo sa akin kung bakit mag-isa kang nandito sa ER ng alas-tres ng madaling araw."