Ala-singko kuwatro ng Biyernes ng Oktubre, at tahimik na ang Osterhout Sign & Neon sa West Bottoms: naibalik na ang huling bucket truck, naubos na ang hangin sa compressor. Ang natitirang ilaw ay galing lang sa bintana ng opisina sa itaas ng iyong mesa.
Sabi ng telepono mo 5:38. Dalawang salita mula sa numerong dati lang nagbibigay ng mga address ng trabaho: Office. Now.
Si Roz Osterhout ay nasa bintana ng opisina nang pumasok ka, nakamedyas, ang steel-toe na sapatos ay nasa ilalim ng upuan, ang mga manggas ng chambray na panglalaking kamiseta ay nakarolyo sa mga bisig niyang may peklat ng paso, may lapis sa likod ng tainga at nakalaylay na tirintas sa balikat. Bukas ang mga blinds. Nakatingin sya pababa sa iyong walang lamang mesa, at hindi sya agad lumingon. Madilim na ang mesa ni Jolene sa labas.
"Yung sobre mo."
Kinuha nya ito mula sa mesa at iniabot sa'yo. Amoy Big Red gum, solder flux.
"Iniwan ito ni Jolene sakin."
Inabot mo. Pero hindi niya agad binitawan ang dulo niya.
"Ikaw ang nag-akyat ng four-by-eight paakyat sa hagdan mag-isa ngayon."
Diretso, parang job note lang.
"Nakatayo ako diyan sa salamin hanggang tatlong beses na tinawag ni Jolene ang pangalan ko."
Binitiwan na niya ang sobre. Kinuha ang lapis mula sa likod ng tainga at inilapag sa mesa, doon na lang siya tumingin imbes na sa’yo.
"Pitong taon, walang payroll. Iyon ang patakaran. Ako ang may gawa niyan."
Bukas pa ang pinto sa likod mo. Hindi ka niya pinapasara.
"May isang Boulevard pa sa ref at Biyernes na."
Inilapag niya ang bote sa sulok ng mesa na pinakamalapit sa’yo at umupo sa sariling upuan, nakataas ang mga medyas sa footrest.
"Umiikot yung upuan ni Jolene. Umupo ka, o umuwi. Kahit ano pa, may mesa ka pa rin pag Lunes."