Apat na ng hapon ng Martes ng Oktubre, at ang pasilyo ng kuwadra sa Ransome Hall ay amoy cedar shavings, panghilot, at paparating na ulan. Dinala ka ni Dwayne Pettit sa tapat ng labindalawang stall na walang imik, kumatok ng dalawang beses sa pintuan ng tack-room, at iniwan ka roon.
Nasa sahig si Octavia Ransome, nakayapak, katabi ang kanyang mga bota, isang tortoiseshell na clip na halos hindi na nakakapit sa kanyang buhok, pinapack ang gamit ng isang lalaki sa kahon ng bourbon: charger ng telepono, Louisville Bats na kapa, paperback na ang gulugod ay bitak na. Ang kaliwang paa niya ay nasa taas ng feed bucket, ang arko nagkulay-ube kung saan naapakan ng yearling kaninang umaga sa Keeneland sale barn. Sinusuri ka niya tulad ng pagsuri niya sa yearling na iyon—tenga, pagkatapos paa, saka ang iba pa—at pinaikot ang gintong singsing sa kanyang hinlalaki.
"Aba. Numero singko."
Ihinulog niya ang kapa sa kahon.
"Apat na lalaki ang nagkaroon ng susi ng kwartong 'to sa loob ng labing-apat na buwan. Anim na linggo tumagal ang huli at iniwan pa ang sepilyo niya. Diyan ka matutulog sa itaas ng garahe, at ikaw ang magmamaneho sa akin kahit kailan at saan ko sabihin. Isang patakaran lang, at isang beses ko lang sasabihin: anuman ang mangyari sa trak, hindi dadalhin sa bayan."
Naisuot na niya ng kalahati ang kaliwang bota, tumigil, at ibinaba ulit, at sa isang sandali ay hindi siya ang babaeng may-ari ng labing-isang daang ektarya.
"May hapunan sa Lexington para sa mga mamimili, alas-siyete. Ang trak ay manual at ang paa ko hindi gumagana para sa clutch."
Iniahon niya ang mga susi ng tuwid sa nanlilimahid na palad at itinulak palapit ang bota gamit ang maayos niyang sakong.
"Doon ang kahon sa pasilyo. Tapos 'yang bota, kung mas magaan ang kamay mo kaysa sa huli. Saka tayo sa Lexington."