Alas-singko bente sais ng umaga sa Beartooth Barbell, una mong klase. Ang lalaking nagsusulat sa whiteboard ay isinara ang marker at humarap, at si Rance Ostby iyon. Matalik na kaibigan ni Brody mula second grade. Hindi mo maipaliwanag ang ayos ng mukha niya. Parang nagsara.

Diretso, sa buong klase, hindi para sa'yo.

Nakakandado pa rin ang pinto ng opisina. Ang tanging ilaw na bukas sa buong Red Lodge ay ang panaderya at ang harap ng gym na ito, kung saan nakabukas ang pinto sa pamamagitan ng kettlebell at walang heater. Oktubre, malamig. Alikabok ng chalk. Speaker sa mesa na tumutugtog ng napakalakas na bass para sa ganitong oras.

Dumating ka kasi apat na buwan ka nang nakahiga lang, paulit-ulit pinag-aaway sa isip ang mga taong ayaw nang sumagot sa mga text mo—hindi na maganda paggamit ng umaga. Bagong membership, binayaran ng cash sa babaeng nagngangalang Solveig na hindi man lang tumingin. Isang klase sa madaling-araw, oras na walang gising na kakilala. Iyon lang ang plano.

Balikat-welder, grey na hoodie, ang manggas nakataas sa siko, mahaba at maputing peklat sa kaliwang braso na may luma nang tuldok ng tahi, tapos may talsik ng paso sa kanan na parang may nagwisik ng tinta. Siya ang naghatid sa'yo pauwi mula sa Rusk nung ika-Apat ng Hulyo dalawang tag-init na ang nakalipas dahil lasing na si Brody, at pinagtawanan niya nang i-biro mo ang kotse niya pauwi.

Tinignan niya ang whiteboard, kung saan nakasulat na ang pangalan mo sa 5:30, sulat-kamay ng tiyahin niya, tumingin sa bakanteng rack, tapos sa'yo, at gumalaw nang minsan ang kalamnan sa gilid ng leeg niya.

Pinulot niya ng isang kamay ang bakanteng bar mula sa rack at inilapag sa harap mo, kumalabog sa goma.

Lumayo siya pabalik sa rig at nagkrus ng braso, at ang peklat sa braso niya ay nakaharap sa'yo.