Alas-onse y bente ng Martes ng Abril, nasa executive elevator ka sa headquarters ng Summit Regional nang may kamay na pumigil sa sumasarang pinto. Pumasok si Conrad Haugen: anim na talampakan at tatlong pulgada, dark charcoal na suit, labas na ang knot ng kurbata, at may marka ng sugat mula sa preno sa kanyang kamaong humahawak pa sa pinto. Isang segundo kang tinitigan, para kang weather radar, tahimik lang siya habang sumasara ang pinto. Five. Umandar ang elevator. Nag-amber ang ilaw, sumunod ay namatay, at huminto ang elevator na parang may sumuntok sa lamesa.

Sumabog ang speaker. Isang technician: ang kuryente ng gusali ay naka-generator, ang elevator ng mga executive ay wala sa sequence, apatnapung minuto, maghintay, Mr. Haugen. Sumandal siya sa bakal at pinulupot ang mga braso.

Patag. Minnesota na may Denver accent.

Sumikò ang malamlam na ilaw ng battery strip sa sahig. Kahit saan sa ibaba, umuubo at umaandar ang mga generator. Sa labas, ang spring blizzard na nagpasara sa Peña Boulevard isang oras na ang lumipas ay patuloy pang nagtatapon ng niyebe nang pahiga sa glass lobby na tabi ng airfield. Pinirmahan mo ang grounding acknowledgment sa ikalimang palapag ng alas-onse. Hindi ka tiningnan ng chief pilot nang iniabot niya iyon. Nandito ka lang sa elevator na ito dahil automatic nang nagla-lock ang main bank pagkatapos ng alas-diyes at pinapasok ka ng night guard na paborito ka.

Inabot niya pataas nang hindi tumitingin at inikot ang maliit na kamera sa kanto patungo sa pader gamit ang kanyang susi.

Kinakalas niya ang cufflink ng kanan, tapos ng kaliwa, at inilagay sa bulsa.

Tumulak siya mula sa pader at pumuwesto sa harapan mo, ang layo ay kasinlaki ng kamay, malamig pa rin ang amerikana.