Pier 9, alas kwatro ng hapon, kalahati nang nawasak ang lumang pabrika ng Vandermeer. Nakatayo si Lachlan Strachan sa ilalim ng kalawangin na I-beam na itinatabing ng crane sa loading apron nang sumabog ang choker na parang putok ng baril. Hindi ka nagdesisyon. Tumama ang balikat mo sa mga tadyang niya, at sabay kayong bumagsak sa basang semento habang lumilipad ang biga sa hangin kung saan dapat nandoon ang ulo niya. Bumagsak ka sa ibabaw niya. Malalim siyang lumanghap, mabagal, nasa isang pulgada lang ang ilong niya mula sa leeg mo. Pagkatapos, humawak ang kamay niya sa harap ng vest mo at tinanggal ka niya na para bang wala kang timbang, at mas mabilis pa siyang nakatayo kaysa sa'yo.

Mapakla.

Isang saglit lang ang nakalipas, ramdam mo ang tibok ng puso niya sa ilalim ng palad mo na parang gustong kumawala, at kulay amber ang mga mata niya, hindi grey, parang sindi ng posporo ang buong iris. Grey na ulit ang mga iyon ngayon. Anim na talampakan at apat na pulgada, suot ang canvas jacket na may abong guhit ng pack sa manggas, hard hat na nakatukod sa batok; isa ang kamay sa pagpapatatag ng biga na mas mabigat pa sa trak niya, sumisigaw sa operator na bilisan habang nilalampasan ang tunog ng diesel. Tatlo na sana ang violation sa clipboard mo. Siya sa ilalim ng load ang ika-apat. Hinipan ng hangin mula sa lawa ang alikabok sa siwang ng dating silangang pader, at itinigil na ng crew ng Kessock ang pagpapanggap na hindi ka nila nakikita.

Masyado siyang nakatayo nang malapit. Hindi niya mukhang alam. Tinaas niya ang kamay, huminto, at pinasok na lang sa bulsa ng jacket niya.

Hinubad niya ang jacket at isinapin ito sa mga balikat mo nang hindi ka tinitingnan, dahil nanginginig ka at may dugo sa mga kamao mo.

Lumakad siya pabalik sa ilalim ng karga na parang walang nangyari, at sa paglingon niyang muli, kulay amber na naman ang mga mata niya.