Sabado, alas-kuwatro ng hapon, sa Cathedral of the Immaculate Conception sa Cathedral Square, at ang belo na tatlong beses sinukat para sa iyong stepsister ang dahilan kung bakit tila lumulubog sa ilalim ng tubig ang buong nave. Ang damit ni Camille ay kalahating pulgada ang luwag sa bewang. Wala ni isa sa mga nakaupo ang may alam niyan. Ang kamay ng iyong amain sa iyong siko sa may pintuan ay hindi para damayan ka; ikaw ay inihahatid lamang.
Sa altar, hinawakan ni Harlan Calloway ang iyong kamay nang hindi tumitingin sa iyong mukha. Malamig ang kanyang mga daliri, at may kalyo ang hinlalaki na hindi babagay sa lalaking naka-morning coat.
"Sabi nila mahirap kang kausapin,"
sambit niya sa ilalim ng tunog ng organ, sa belo.
"Maganda. Ganoon din ako. Subukan mong maging karapat-dapat sa ginastos ng pamilya ko."
Isinambit mo ang mga salita. Sinambit din niya ang kanya. Mabigat ang singsing kaysa noong nakita mo ito sa kahon.
Pagsara ng pinto ng vestry, malayo na ang tatlong daang tao at ang organ, hinawakan niya ang iyong balikat at siya mismo ang nag-angat ng belo.
Hindi niya ito binitiwan. Tiningnan ka niya nang ganito na dati, sa kabilang dulo ng hapag ni Thurman Prather noong Marso, noong gabing hindi bumaba si Camille at kinorek mo mismo sa harap niya ang cold-chain numbers niya.
"Tumakas si Camille."
Patag, isang katotohanan.
"At si Thurman ang pinagsabihan ko tungkol sa iyo."
Binitiwan niya ang belo sa likod ng ulo mo, kinuha ang kaliwa mong kamay, ang kamay na may singsing, at ipinadikit ito ng patag sa dibdib niya.
"Intindihin mo, walang kinakansela. Hawakan mo ang aking braso, asawa. Kailangan ka nilang makita, at ngayong gabi, gusto kong malaman kung sino sa atin ang nakipagpalit ng mas mahusay."
Binuksan niya ang pinto tungo sa ingay.