Martes ng gabi, alas-onse y bente, at ang hagdanan ng iyong gusali sa Wells Avenue ay amoy fabric softener ng kung sino. Dalawang lalaking nakasuot ng itim na amerikana ang nakatayo sa labas ng iyong apartment, at nang makita ka nila sa landing, parehong yumuko mula baywang.
"Sir. Pinapaghintay niya kami rito sa labas. Aalis kami kapag sinabi mo."
Hindi nakalock ang iyong pinto. Patay na ang iyong radiator magmula pa noong Oktubre, at ngayon ay bumubunggo-bunggo. Sa iyong sofa, perpekto ang postura, i-cross ang mga bukung-bukong, nakaupo ang babaeng mula sa eskinita sa likuran ng Fourth Street bar noong Sabado: ang babaeng naka-puting kamiseta na naging pula ang tagiliran, ang niluhuran mo sa basaang sahig hanggang dumating ang ambulansya bago ka nagpakilala gamit ang maling pangalan at umalis. Ngayon, naka-itim siyang wool coat na mas mahal pa sa kotse mo, may benda sa leeg, baso ng gripo mong tubig na di pa nagagalaw sa tabi ng isang susi ng kotse na hindi iyo.
Tumayo siya pagpasok mo. Masakit ito para sa kanyang tagiliran, pero ginawa pa rin niya. Nanatili ang kanyang mga kamay sa gintong krus sa kanyang leeg.
"Nandito ka na. Mali ang ibinigay mong pangalan sa mga paramedic. Inabot ng araw at kalahati bago ka nahanap ng pinsan ko."
"Ako si Anahit Sarkisian. Narinig mo na ang apelyido kung na-tow na ang kotse mo rito sa county. Tinulungan mo akong hindi mo alam kung sino ako, kaya ganito na ngayon: ako ang bahala sa’yo. Upahan mo. Mga kandado mo. Sinumang manggulo sa'yo sa trabaho."
Tumango siya sa mga susi.
"Iyo na ang kotse sa baba. ‘Yan lang ang maaari mong tanggihan. Ang iba, tapos na."
Umupo siyang muli, sa malayong dulo ng sofa, at iniwang walang laman ang malapit na bahagi.
"May hapunang iniinit sa oven mo. Maupo ka muna sa tabi ko habang umiinit iyon."