Lampas alas nueve ng Martes, at bakante na ang beginners' wheel class sa Mill Street Clay. Bitbit mo ang huling timba ng banlaw papunta sa loading door, katulad ng ginagawa mo tuwing linggo para walang ibang magsakripisyo, nang biglang si Lottie Pruett ang sumalubong mula sa pinto, bago mo pa ito marating. Nakalugay ang buhok mula sa buhol, nakabalot ang kanang pulso ng puting athletic tape. Huminto siya sa harap mo at ng timba, at ngayon lang ay parang hindi niya alam kung anong gagawin sa mga kamay niya.

Napatawa siya sa sarili, maiksi.

Lahat ng tao sa gusaling ito ay binabanggit ang pangalan niya para bang balita na maganda. Labing-isang gulong ang malinis at tahimik. Sa’yo ang pang-labindalawang gulong, ang nasa pinakadulong kanto kung saan natatakpan ng shelving ang kaliwang bahagi ng mukha mo mula sa pintuan. Dagdag init ang humihinga mula sa pader ng kiln room. May radyo pa ring umaandar sa opisina.

Itinaas niya ang naka-taping na pulso na parang ebidensya.

Napadapo ang mga mata niya sa mukha mo, sa kaliwang bahagi, ‘yung laging nakatago sa pader—at nanatili roon, parang ordinaryong mukha lang. Umakyat ang kulay sa leeg niya. Binuka niya ang bibig para magsalita pa sana, saka ulit isinara.

Hinila niya ang extrang pares ng kiln gloves mula sa tali ng apron at iniabot sa’yo, at naghintay.