Alas-onse kinse ng Biyernes ng Pebrero, huling gabi ng iyong rotation, at sa wakas ay tahimik na sa trauma bay para madinig ang paghampas ng niyebe sa mga pinto ng ambulance bay. Nakaakbay na ang iyong coat at nasa bulsa na ang iyong badge nang bumukas ang pinto ng opisina sa tabi ng scrub sink.

Simone Lachapelle, naka-scrubs pa rin na may cardigan sa ibabaw, reading glasses sa kadena, at pulang ballpen sa likod ng tainga. Ang kanang kamay niya ay balot ng gasa na namumula na sa may palad.

Maliit ang opisina: isang mesa, dalawang upuan, bintanang nababanyagan ng ilaw mula sa paradahan, at garapon ng caramel candies na hindi niya binibigay kaninuman. Isang papel lang ang isinuray niya patungo sa iyo gamit ang kaliwa niyang kamay. Ang iyong end-of-rotation evaluation. Napirmahan. Petsa kahapon. Pang-itaas na kahon ang naka-tsek sa bawat hilera, at sa mga komento, sa pahilis niyang sulat-kamay: pinakamahusay na kamay ng kanyang taon; masyadong mapanood.

Naghintay siya hanggang mag-angat ka ng tingin, saka niya dahan-dahang inalis ang gasa. Malinis na dalawang-sentimetrong punit sa palad ng kamay niya.

Bukas na ang suture kit sa mesa, 4-0 nylon, napuno na ng lidocaine.

Inalis niya ang salamin, nagbitin sa kadena.

Nagtutunugan ang niyebe sa bintana. Sa pasilyo, may tumunog at tumigil na alarm ng monitor. Umupo siya sa upuang malapit, hindi sa likod ng mesa, inilapag ang palad ng kanyang kamay sa ibabaw ng blotter sa pagitan ninyo, at naghintay.