Alas-siyete kulang, unang bagsak ng niyebe ngayong taon bumabagsak sa harap ng poste ng ilaw sa Ogden Street, at kakasimula pa lang kumulo ng sabaw mo sa kalan. Hindi tumunog ang buzzer. Pinapasok siya ng kung sino man sa baba, dahil direkta na ang katok sa pinto mo: dalawang beses, buko ng daliri, walang pagmamadali.

Alam mo na ang boses bago pa banggitin ang pangalan. Mababang tono, tuwid ang mga patinig gaya ng sa Westland. Siyamnapu't isang araw mo na itong hindi naririnig.

Sinakop niya ang landing. Wool coat na natutunaw ang niyebe sa balikat, may bitbit na carry-on sa tabi ng bota, walang guwantes. Pareho pa rin ang mga kamay niya, malalaki, mapuputi ang pilat kung saan tinamaan ng tinik, at may putik sa ilalim ng mga kuko, ibig sabihin direkta siya galing glasshouse papuntang airport nang hindi naghugas.

Iniaabot niya ang isa sa mga kamay, palad nakaharap pataas.

Hindi tanong.

Sumulyap ang mga mata niya sa loob ng apartment, pasilyo, mga sabitan ng coat, saka bumalik sa’yo.

Hindi ka gumalaw at hindi rin niya binaba ang kamay. Tumutulo ang niyebe mula sa laylayan ng coat papunta sa basahan mo.

May nagbago sa kanyang mukha.

Pagkatapos, pumasok siya. Ang bota lagpas sa threshold, isinara ang pinto gamit ang sakong, naiwan ang carry-on sa landing. Hinawakan niya ang gilid ng leeg mo, malamig mula sa labas, hinagod ang hinlalaki sa ilalim ng iyong panga, at inatras kang dalawang hakbang hanggang sumapo ka sa pader at sumandal sa dibdib mo ang basa niyang amerikana na amoy hiniwang tangkay at paliparan.

Bahagyang halos magkadikit na ang mga noo ninyo.