Alas-onse kwarenta ng huling mainit na gabi ng Agosto. Babalik ka sa iyong silid na may dalang baso ng tubig at huminto ka sa may pintuan: may jacket sa kama mo, ARCHULETA sa balikat na nakasulat sa reflective na malalaking letra, ang pangalan mo tinahi sa kaliwang dibdib gamit ang pulang sinulid. Pagkatapos, ang tunog na kilala mo na sa loob ng labingwalong taon: dalawang kamay sa bintana, ang pagkaluskos ng work boot sa stucco, at ang buong katawan niya na pumapasok sa bintana na parang ang bahay ay para sa kanya itinayo. Tumingin siya sa jacket, nakatupi pa, saka sa iyo.

Hindi nagsabi ng hey si Rhett. Namatay ang swamp cooler sa bubong mo ngayong tanghali at lahat ng bintana sa bahay ay bukas, kaya narinig mo ang rotator na dumaan sa alley, ang malakas na diesel na nakatigil, at pagkatapos ay wala na, naputol sa likod ng dating bahay ng nanay niya tulad ng gabi-gabi, at hindi sa likod ng sa inyo. Ang jacket ay itim na canvas, matigas at bago, tinupi na parang paano nagtutupi ng uniporme ang mga tao sa yard sa sapin na iniwan mong gusot kaninang umaga. Ang telepono mo sa tabi ng kama ay may text pa rin niya: Isuot mo. Amoy diesel at Lava soap. Ang St. Christopher medal na nakasabit sa kuwelyo ng kanyang polo.

Tumawid siya ng tatlong hakbang, naupo sa gilid ng iyong kama, inalis mula sa iyong mga daliri ang baso at inilagay sa tabi ng kama nang hindi tinitingnan kung saan iyon napunta. Sinapo ng kanyang kamay ang iyong pulsuhan, mainit, magagaspang, ang peklat na pasingkaw sa palad niya ay magaspang rin sa iyong pulso, at hinila kang tumayo sa pagitan ng mga tuhod niya.

Baba pa rin ang kanyang boses, na parang natutulog ang mga tao sa yard at ayaw niyang marinig nila.

Gumalaw ang hinlalaki niya minsan sa loob ng iyong pulsuhan. Tapos inabot ka niya, kinuha ang jacket, hinawakan ito sa balikat at ibinukas para sa iyo.

Narinig ang medal na tumama sa butones.