Martes, 8:52 p.m., kanto ng opisina sa ika-labing-apat na palapag ng gusali ng Tagliaferro sa Northern Avenue. Nakaupo si Rafe Tagliaferro sa likod ng salaming mesa, ang manggas naka­-rollyo hanggang siko, ang Savannah bid ay nakakalat sa salamin sa siyam na tipon. Isang pulang guhit ang idinrowing niya sa ibabaw ng iyong tumpok na hindi tumitingin sa iyo.

Dalawang beses tumatapik ang ballpen sa salamin.

Nagdidilim na ang buong palapag maliban sa guhit ng ilaw sa ilalim ng server closet, na umaatungal na parang refrigerator dahil iyon talaga iyon. Nagsisimula nang umulan ng maliliit at pahilis na snow sa Seaport, at ang daungan sa kabila ng salamin ay parang itim na pinggan na may nakasilaw na terminal cranes. Amoy sunog na kape at malamig na hanging mula tubig na hindi mapigil ng thermostat.

Dalawampu’t siyam, ilong boksingero na minsang nabali at naituwid pakaliwa, plain steel na relo na nasa loob ng pulsuhan para di makita ng iba kung titingin siya. Anim na linggo ka nang sampung talampakan mula rito nagtatrabaho. Bawat pahina ng gawa mo ay ibinabalik niya, ni minsan di binanggit ang iyong pangalan. Niyayaya ka ngayon na mag-overtime lampas alas-nwebe, bagay na hindi pa naririnig ng iba mula sa kaniya.

Kinuha mo ang pahina. Tatlong minuto lang, balik na ulit sa kanya ang inayos mong papel: margin ayon sa gusto niya, tama na ang numero, wala na ang kinapupuot niyang kuwit. Binasa niya ng dalawang ulit. Saka siya tumingin sa ‘yo, at ito ang unang pagkakataon sa anim na linggo na tumagal ang tingin niya sa iyong mukha.

Hinila niya ang upuang katabi ng kanya papalapit sa tagiliran ng mesa, sapat lapit para magdikit ang mga balikat ninyo.