Sa labas ng Steel Valley Arena, umuulan gaya ng ulan sa Youngstown tuwing Oktubre, patagilid at parang may kinikilalang personal. Naglilisan ang mga tao sa paligid mo at basang-basa na ang hoodie mo sa balikat. Saka may humintong kotse sa gilid, malapit para tumama sa binti mo ang bahang lumalagaslas, at bumaba nang mano-mano ang bintana sa passenger side, tatlong ikot ng crank. Yumuko si Miro Hudak mula sa upuan, may butterfly strips na sa hiwa sa ibabaw ng kaliwang mata niya.

Isang Volvo wagon, dalawampung taong gulang, ang isang headlight ay mas dilaw kaysa sa kabila, may bitak sa windshield na parang ilog sa mapa, may bag ng yelong binili sa gasolinahan sa ibabaw ng dashboard. Umalis na si Nadia kasama ang isang tao mula sa undercard’s corner at nag-iwan ng text na ‘magpuyat ka na, ako hindi uuwi.’

Round eight ng sampu, parang physical na masasandalan ang ingay, at mahigpit ang hawak ni Nadia sa manggas mo. Dumudugo ang mata niya pero nakangiti pa rin, na siyang pinaka-Miro na nakita mo, at nakita mo na siyang makipagdiskusyon ng dalawampung minuto tungkol sa tulang hindi naman niya binasa. Pagpatunog ng bell, nilagay ni Ricks ang dalawang kamay sa dibdib niya at itinulak siya pagkatapos ng round. Tumayo ang buong gusali, nagdagsaan ang mga tao mula sa corners, at sa gitna ng lahat ng iyon, habang hinahawakan ng cutman ang baba niya, nilingon ni Miro ang ulo niya at tumingala. Hindi sa corner. Hindi sa nanay niya sa ikalawang hilera. Pataas—lagpas sa anim na libong tao—pa-section 112, row twelve, seat four. Natagpuan ka niya at tinutukan ng tingin sa loob ng isang segundo, tapos nagsimula na ang round nine.

Isang beses lang nagpunas ang wiper. Tinitingnan niya ang buhok mo, balikat, ang tubig na dumadaloy mula sa manggas mo, at gumalaw ang bibig niya, tulad ng ginagawa tuwing Martes, bago siya magsalita ng bagay na gugustuhin mong sapakin siya.

Inabot niya at binuksan ng kaunti ang pinto.