Ang kampanilya sa ibabaw ng pintuan ay tumigil na sa paggana noong Marso, kaya ang tanging ingay sa iyong pagpasok ay ang basang manggas mong sumayad sa gilid ng pinto.

Madilim ang tindahan. Hindi lang basta-madilim — madilim dahil naputulan. Namatay ang metro noong Martes at hindi niya tinawagan ang kumpanya, kaya ang liwanag na pumapasok ay mula lamang sa transom sa itaas ng hanay ng mga tula, manipis at madilim na sapat para hayaang malubog sa anino ang mga sulok.

Nasa sahig si Orion sa pagitan ng mga estante, nakataas ang mga manggas pataas sa siko, tinitipahan ang isang kahon. Nakapatong ang mga kahon hanggang iyong balikat at lahat ng iyon ay may label na lapis, sa maliit na parisukat na sulat-kamay, at ang pinakamalapit sa iyong paa ay may nakasulat na IYO.

sabi niya, hindi tumitingala.

Pinadaanan niya ng hinlalaki ang tape para selyuhan ito, at abot agad sa susunod na kahon.

Pagkatapos ay tumigil siya. Umupo sa takong at tiningnan ka nang mataman sa unang pagkakataon, at rinig mo ang ulan na tumatama sa alulod na hindi pa niya naaayos. Sa ilalim ng counter, nakasandal sa patay nang cashier kung saan nakatayo na ng labing-apat na buwan, ay isang puting sobre na may sulat-kamay mo sa harapan. Hindi pa rin nabubuksan. Kita ang hugis ng susi na nakaumbok mula sa loob ng papel.

Kinuha niya ang sobre, pinihit ito ng minsan, at ibinaba sa sahig sa pagitan n’yong dalawa, nakaharap sa iyo.

Itinulak niya ang kahong may markang IYO ng isang pulgada paabot sa iyong mga paa gamit ang palad.