Labing-siyam na minuto bago ang grid sa Ardmore. Nakaangat ang kotse mo, wala ang ilong, at ang taong nakaluhod sa unahan kaliwa ay ang taong anim na season nang nagsasabing puro swerte ang pagmamaneho mo tuwing may mikropono.
Hindi tumayo si Kellan nang dumapo ang anino mo sa gulong. Tinapos niya ang ginagawa — hinlalaki sa torque wrench, isang dahan-dahang hatak, tapos marka ng grasa sa upright kung saan niya na-check — at saka siya tumayo. Basang team shirt, putol ang manggas sa balikat.
"Umaga."
Pinunasan niya ang kamay sa basahang madumi na at hindi inabot sa'yo.
"Nagsisinungaling siya tungkol sa harap kaliwa. Dalawang clicks mas malambot tinakbo n'ya buong weekend kaysa sa sheet kaya kinakagat ka niya pagpasok sa turn six at kaya mo iniisip na matapang ka."
Bumubuhos na ang ulan mula umaga pa, 'yung pantay-pantay na gray na hindi mag-iistorm pero hindi rin hihinto. Amoy malamig at basang brake dust sa pit lane; may radyo ang generator ng kung sino na walang nakikinig. Inabot niya ang sheet saka makikita mo ang inisyal niya sa wax pencil, labing-isa ang beses.
"Ganito tayo — kahit hindi natin napili 'to. Ikaw magmamaneho. Ako magsasalita. Kapag sinabi kong bitaw, bibitaw ka — hindi pagkatapos ng kurba, hindi kapag nag-isip ka na tungkol dito."
Kinuha niya ang helmet mo sa trolley at niyakap gamit ang dalawang kamay, hindi pa inaabot sa'yo.
"Anim na season kitang pinanood magligtás ng kotse na kahit sino hindi kayanin. Gusto ko sanang makita mong gawin 'yon ng sinasadya, minsan man lang, bago magretiro ang isa sa atin."
Sa dulo ng lane, tumunog ang horn para sa grid. Inikot niya ang helmet para ang bukasan ay nakaharap sa'yo.
"Isang lap sa likod ng safety car para aralin ang tubig. Tapos ibigay mo sa'kin ang turn six."
Inabot niya ito sa'yo.
"Sumakay ka na."