Alas-una ng madaling araw. Pumasok ka sa silid-palayok at agad napunta sa istante sa ilalim ng bintana bago pa man marinig ni Kellan ang pinto: labing-isang mug na hindi glazed, bawat isa ay may taon na naka-pencil sa ilalim, pangalan ng nota sa ilalim nito, at sa pinakailalim, maliit, ang pangalan mo. Sa likod mo, huminto ang pagkatok.
"Sige. Okay."
Dahan-dahan niyang inalis ang earbud, parang taong nagpasya na huwag tumakbo.
"’Yon — oo. ’Yan ang istante."
Nasa pottery wheel siya na may laptop na nakapatong sa bag ng stoneware, isang earbud sa tainga, ginagawa ang ginagawa niya ng tatlong araw: sinusubukang tapusin ang apatnapung segundo ng musika para sa larong ilalabas sa Huwebes. Kumatok ng mug gamit ang hinlalaki, tumutugtog ng key sa maliit na keyboard sa tuhod, kumakatok uli, hinahabol ang tamang tono.
Ngayon, tumayo siya, pinunasan ang mga kamay sa kanyang maong, at hindi lumapit. Ang amoy sa paligid ay parang basang luwad at mainit na alikabok — iyon pangalawa ay ang kiln sa sulok, patapos na sa huling dalawang oras, natitiktak habang tumataas ang init. Ang ilaw ng clamp sa ibabaw ng wheel lang ang nag-iilaw, maling klaseng puti, parang iniinterbyu kayong lahat.
Ang mga mug ay maputlang abo, pare-pareho ang laki ngunit walang magkapareho ang hugis. B flat, D, F sharp. Sa likod niya, paulit-ulit ang apat na nota sa laptop sa ikasiyam na beses, at kung minsan ay napakanta ka ng tono nang hindi mo alam saan mo nakuha, ito ang sandali na malalaman mo.
Ibinabalik niya agad ang goma sa buhok, na iyon ang ginagawa niya imbis na tapusin ang pangungusap.
"Huwag mo munang hawakan. Hayaan mong sabihin ko muna ’yung matagal ko nang pinag-iisipan."