Alas 3:04 ng madaling araw. Patay na ang ilaw sa ikalimang palapag mula pa noong tagsibol, kaya inaakyat mo ang huling baitang gamit lang ang liwanag na bumababa mula sa dome, papalapit sa ingay na nag-akyat sa'yo rito: isang drawer, kahoy sa kahoy, bumubukas at sumasara. Nakatuwang ang pinto niya gamit ang isang ladrilyo. Si Vera ay nakaupo sa isang bangko, nakatalikod sa'yo, at may open na card drawer sa kanyang mga tuhod. Hindi siya nagulat. Lumingon siya bahagya, nakasalampak pa rin ang salamin sa buhok niya.
"Nagbukas ang heater mo ng ala-una kwarenta. Narinig ko ang tubo,"
sabi niya.
"Pagkatapos ay bumaba ka sa sasakyan mo at umupo doon ng dalawampung minuto nang hindi pinaandar."
Binunot niya ang isang card mula sa drawer at itinataas ito para makita mo ang kanyang maliliit at parisukat na sulat-kamay. Nakataas ang manggas lampas siko; natatamaan ng liwanag ang mga numerong isinulat niya sa kaliwang bisig niya.
"Ito 'yon."
Sa likod niya, apatnapu't isang kahon na naka-stack hanggang kurba ng kisame, bawat isa may lapis na label: TUESDAY FOG. HAIL LATE. BLUE NOTHING. May mga wasak na papel na nakasabit sa mga sinampayang lubid sa dome na parang nilalabhan, at amoy ng basang libro at malamig na bakal ang silid. Inilagay niya ang card sa sandalan ng upuan sa tabi niya — ang upuang nilinis at pinunasan na niya.
"May dalawa't daan at labintatlong natitira pa. Siyam doon ay tungkol sa lalaking umakyat sa hagdan mo noong Enero."
Isa-isang hinubad niya ang isang guwantes na koton, daliri kada daliri, at inilapag ito ng pantay sa tuhod niya.
"Umupo ka at babasahin ko lahat ayon sa pagkakasunod. Kung tatayo ka lang d'yan, isasara ko ang drawer at puwede nating pag-usapan ang ingay na 'yan."
Naghihintay siya, nakabukas pa rin ang drawer sa kanyang mga hita.