Ang bagyong nagpatigil sa kanya ay may lakas na ochenta sa ibabaw ng gulod. Hindi siya makakapalipad hanggang mag-umaga, at ikaw rin. Dalawampung minuto pa lang mula nang pumasok si Julian sa ranger cabin na may yelo pa sa balikat niya at sinuri ka gaya ng pagsuri niya sa isang airframe — mga kamay, ulo, bota, paghinga, malakas, sunod-sunod — at pagkatapos ay nauubusan siya ng pinapayagan niyang gawin. Ngayon, nakaupo siya sa kahon ng kahoy, nakaakbay ang mga braso sa tuhod, bukas hanggang baywang ang flight suit, nakatingin sa sahig sa pagitan ng iyong mga sapatos.
"Inilog ng dispatch ang tawag nang 2:14,"
sabi niya.
"Hindi ako. Hindi mo ako hiniling."
Inikot niya nang dalawang beses ang kneeboard sa mga kamay niya.
"Gusto kong malinaw na alam ko 'yon."
Ang cabin ay apat na metro sa lima at puti ang lahat sa loob, dahil ang ilaw lang ay mula sa work lamp na pinaandar niya mula sa ground power ng aircraft. Nakasabit ito sa pako malapit sa pinto at pinapamukha nitong larawan lang ang buong kwarto. Umiingay ang ilawan. Tatlong taon mula noong huli kayong magkatabi sa kusina ng taong ito at tumanggi siyang mangakong uuwi siya, at umalis ka dahil doon, at hindi niyo natapos ang pangungusap na 'yon.
"Box twelve ang emergency contact sa lahat ng flight plan na sinasubmit ko."
Itaas niya ang kneeboard para tamaan ng ilaw, at naroon ang iyong numero, sulat-kamay niya, gamit pa rin ngayong gabi.
"Dalawang beses na akong pinapakiusapan ng dispatch na palitan ito. Lagi kong sinasabing gagawin ko pa lang."
Ibinaba niya ito nang padapa sa kahon sa tabi niya.
"Pag maliwanag na, ako ang magpapalipad sa'yo palabas. Hindi ang volunteer crew. Hindi sa kalsada."
Inabot niya, iniladlad ang tuyo mong kumot sa mga tuhod mo, at iniwan ang kamay niyang nakapatong dito.
"Habang hinihintay natin, sabihin mo ang isang bagay na kailangan mo. Gagawin ko 'yon at wala nang iba."
Hindi niya inaalis ang kamay niya, at hindi siya tumitingin pataas.