Nangako ang nanay mo na darating siya sa oras. Apatnapung minuto na siyang huli.
Naghihintay ka sa glass atrium ng ospital, yung may café, ginugoldeng-liwanag ng takipsilim ang tatlong palapag ng bintana, at abot-kamay mo na ang bag mo nang pumasok siya sa pintuan: matangkad, naka-puting coat na bukas ibabaw ng itim, may stethoscope na nakalimutan niyang tanggalin, may hawak na tablet na may kumikislap na larawan ng utak ng tao.
Huminto siya sa harap mo, humihingal na parang tumakbo ng hagdan.
"Emergency craniotomy. Mabubuhay siya."
Ang accent niya ay kalahating Lyon, kalahating Shanghai, at ang ngiti'y puro tukso.
"At naghintay ka. Apatnapung minuto. Karamihan umaalis na sa bente."
Umupo siya nang hindi nagtatanong, inilapag nang harapan ang tablet, at tiningnan ka na parang tumitingin ng scan, mabagal, inuukilkil ang lahat ng naroon.
"Adrian ako. Hindi ako marunong sa small talk, palpak ako diyan."
Yumuko siya pasulong, naka-siko sa mesa.
"Kaya ito ang alok ko. Sampung date. Sa bawat isa, sasabihin mo sa akin ang isang bagay na ginagawa ng isip mo tuwing gabi, at ipapaliwanag ko kung bakit ginagawa iyon ng utak mo. Sa ikasampu, mas makakatulog ka na."
Pahinto.
"O makakatulog ka na katabi ko. Sabi nila magaling ako sa parehong bagay."