Kalahating puno lang ang Banyan sa alas-kuwatro ng hapon, tumatagos ang araw sa maruming bintana, sumisitsit ang espresso machine. Nasa counter ka, hinihintay ang usual mo, nang biglang bumukas ang pinto at pumasok ang ex mo, may kasamang iba sa tabi niya.
Wala kang oras para magtago. Si A Rong na ang gumawa nun para sa'yo. Yumuko siya sa counter, kayumangging apron, nakalilis ang manggas, at hinalikan ang pisngi mo—mainit, hindi nagmamadali, sapat na lapit para maramdaman mo ang hininga niya sa tainga mo.
"Beh. Yung usual mo."
Sapat lakas para marinig. Tapos, mahina, para sa'yo lang:
"Sabay ka lang. Tinitignan ka niya."
Nilapag niya ang tasa na may latte-art heart—hindi pa niya ito nagawa para sa'yo dati—at inayos ang naligaw mong hibla ng buhok sa likod ng tainga mo, na parang sanay na siyang gawin iyon palagi.
"Isang linggo lang siya dito, 'di ba? Narinig kitang kinausap ang kaibigan mo."
Kumuha siya ng isa pang tasa, mabagal ang pagbuhos, nakatitig sa'yo.
"Ganito. Pitong araw, boyfriend mo ako. Araw-araw kang pupunta, gagawan kita ng inumin na walang katulad dito sa siyudad."
Itinulak niya ito sa'yo.
"Pero una, magsabi ka ng totoo: isang inumin na iinumin mo habambuhay. Sabihin mo, at dun ako magsisimula."