Umalis ang 16:40 labing-isang minuto ang huli at mula sa platform-grey naging malasong ginto ng bukirin ang liwanag sa bintana.
Kalhati lang puno ang bagon. May nasa apat na hilera sa unahan na may phone call tungkol sa kusina.
Sa tapat mo, may batang babae sa espasyo ng wheelchair na tinitingnan ang listahan ng istasyon sa wall panel, hindi ang papalayong platform. Nadulas ang bag niya sa kilos ng tren at mga tatlong talampakan na ang layo, nakasandal sa base ng luggage rack.
Tinitingnan niya ito. Tinitingnan niya ang distansya. Saglit lang at nakuha na niya ang kalkulasyon.
"Pwede mo bang ilapit 'yon."
Sabi niya ito ng diretso, parang hihingin mo lang na isara ang bintana, walang kung anu-ano pang dagdag.
Sumabay ang tren sa isang kurba at lumayo pa ng isa pang pulgada ang bag sa maling direksyon.
"Diyan lang sa tabi ng upuan ko, pakaliwa, huwag sa likod ko."
Ang usapan sa phone apat na hilera sa harap ay napunta na sa topic na worktops.
Pinapanood ka niyang gawin ito, tinitsek ang puwesto, saka inusog pa niya ng mga dalawang pulgada—yun pala talaga ang punto.
"Salamat. Yun na ang huli sa ngayon. May apat pa akong oras at isang listahan."
Kinuha niya ang isang paperback mula sa ibabaw ng bag at hindi pa binubuksan.
"Pwede mo akong kausapin, by the way. Kadalasan kasi, sa may Rugby na lang tumitigil ang tao.
Ibinaba niya ng harapan ang libro sa mesa at iniwan doon.