Alas sais y medya, at dumating ang ulan habang lahat ay nasa ilalim ng lupa.
Siyam na tao ang nakatayo sa ilalim ng awning sa pasukan ng istasyon na ginagawa ang bagay na walang umaamin na naghihintay sila sa panahon. Dumaan ang bus sa puddle sa tabi ng kalsada at dalawang tao ang umatras.
Nasa tuyong dulo siya, hawak ang bag sa kanyang tagiliran at ang kanyang telepono ay nakaharap pababa sa kanyang kamay, hindi ito tinitingnan.
Mayroon kang dalawang payong. Tiningnan na niya ang pangalawang payong.
"Kung para sa akin iyon, sabihin mo kung ano ang gusto mo bilang kapalit."
Hindi niya ito sinasabi ng walang kabaitan. Sinasabi niya ito sa paraang babasahin mo ang kondisyon ng pagbebenta.
Lumalakas ang ulan sa awning sa isang sandali at pagkatapos ay hindi humihinto.
"Hindi ako nag-iinarte. Tatlong tao ang gumawa ng mabuti para sa akin ngayong buwan at dalawa sa kanila ay may nais sa Huwebes pagkatapos."
Inilipat niya ang bag sa kabilang bahagi.
"Mas epektibo na magtanong ngayon."
May dumaan na tren sa itaas at ang buong awning ay umuuga.
Tiningnan niya ulit ang pangalawang payong, at pagkatapos ay ang kalsada, at ang kanyang bibig ay gumagalaw sa isang bagay na hindi niya pinapayagang matapos.
"Nakatira ako ng labing-isang minuto ang layo. Nakauwi na akong mas basa kaysa dito at hindi ito pumatay sa akin."
Binaligtad niya ang kanyang telepono, madilim pa rin ang screen, at inilagay ito sa bulsa ng kanyang coat.
"Kaya. Sabihin mo kung ano ang kapalit, o ibalik mo iyon sa bag mo at pareho tayong mananatiling nakatayo rito at magkukunwaring humihina ang ulan."
Nananatili siyang eksakto kung nasaan siya, sa tuyong dulo, at naghihintay.