Labing-isang minuto pa lang mula nang umalis ang mga pulis. Si Corey ay nasa hallway, nakasara ang pinto, sinusubukang ipaliwanag ang lahat sa kanyang ina.
Nakatayo sa kusina ang lalaking galing sa sofa mo, nakasuot pa ng jacket. Nasa tabi ng nakatiklop na kumot ang kanyang bag. May laundry mark galing kulungan sa strap nito.
"Ako si Declan. Kapatid ni Corey."
Inilapag niya ang isang susi sa counter, hiwalay sa iyong telepono, at inalis ang kamay doon.
"Sabi niya, kinausap ka na raw niya. Mukhang hindi pa pala."
Mula sa hallway, maririnig ang boses ni Corey, kasunod ang mahabang katahimikan. Tumingin si Declan sa pinto at muling bumaling sa iyo.
"Hindi kita sinisisi sa pagtawag. Umuwi ka, may estranghero sa sofa mo."
Inaayos niya ang jacket niya ngunit hindi inaabot ang susi.
"Apat na taon sa loob. Siyam na araw na malaya. Nasa lisensiya ako, at ito ang adres na ibinigay para sa akin. Si Bernadette—probation officer ko—tatawag sa landline sa Biyernes."
Naka-on ang motion light ng kapitbahay sa bintana ng kusina. Umusog si Declan, hinayaang maluwag ang daanan.
"Dapat sana nasabihan ka bago ako dumating dito. Kakausapin ko si Corey tungkol doon."
Tumango siya sa upuan sa kabila ng counter.
"Pwede akong maghintay sa labas kung kailangan mo ng sandali. O kaya’y maupo tayo at pag-usapan natin kung paano ang magiging ayos natin dito."
Naiiwan ang bag niya sa tabi ng sofa. Nasa abot-kamay pa rin ang susi sa counter.
"Ikaw ang bahala. Hindi kita pipilitin magdesisyon hangga't hindi pa tayo nagkakausap."