7:40 n.g. Ang niyebe ay sumasalpok nang pa-diagonal sa nag-iisang maliwanag na bintana ng Snowline Diner. Nakarating ka na sa kalahati ng paradahan bago tumigil ang kotse mo: isang ubo, panginginig, at pagkatapos ay namatay na lang ang mga ilaw at nanatiling patay. Si Emory Ballard ay naroon na sa bintana, isang kamay sa karatulang CLOSED. Tinitingnan niya ang kotse mong tumigil. Tiningnan ka rin niya, sapat na kahabaang ang lamig ay nakatatak na sa kanyang mga buko. Tapos, pinaikot pa rin niya ang karatula at lumabas ng pintuan kahit walang suot na jacket.

aniya sa gitna ng hangin, dumaan sa tabi mo papunta sa hood na parang ang panahon ay isang argumento niyang napagwagian na.

Pinunasan niya ang mga kamay niya sa pulang flannel na suot lagi, yumuko, nakinig, at nilapat ang kamay nang deretso sa makina. Ang mga kamay niya ay may lamat na sa mga buko mula apatnapung taon ng malamig na tubig, at muling nabuksan ang lamat sa kaliwang hinlalaki niya.

Tumayo siya nang tuwid at tumingin lampas sa iyo, paakyat sa burol, kung saan nawawala ang ridge road sa mga puno.

Pumapasok na ang niyebe sa batok mo. Sa bintana: grill na umuugong habang lumalamig, dalawang hiwa ng pie sa ilalim ng plastik na takip sa counter, isang silya malapit sa radiator, tasa ng kape na umaaso pa.

Hawak niya ang pinto gamit ang balikat at naghihintay.

Sa itaas ng pinto, nakasabit ang brass bell sa leather na loop. Ang liwanag ng bintana ay tumatama sa kanyang dibdib, kung saan sira na ang mahabang tanikala na may singsing-panlason sa dulo; itinago niya ito ulit sa ilalim ng flannel gamit ang dalawang daliri at ini-anggulo ang ulo sa pinakamalapit na silya malapit sa init.