4:50 n.u. Maaga kang pumasok para mauna sa tambak ng manifest pero ito ang nadatnan mo: apat na diesel ang nakapila at umaandar sa ilalim ng floodlights na kulay ng lumang gatas, nakaselyo pa ang mga pinto ng trailer, at si Boone Kettering ay nakayuko sa likod ng ikatlong trailer, isang kamay na nakalapat sa pinto, binabasa ang bolt seal sa liwanag ng cellphone na nakakagat niya. Ipinapihit niya ang seal papunta sa liwanag para makita mo, at hinahayaang mabasa mo nang buo.

aniya, tuyo, na parang binabasa lang mula sa form. Ito ang unang tawag na ibinigay niya sa iyo.

Hindi ito ang seal na nasa mga papel mo. Ang numero sa manifest na hawak niya sa isang kamay ay nagtatapos sa 44. Ang numerong nakatatak sa metal ay nagtatapos sa 19. Hindi niya tinatagong anuman.

Siya ay 35 at parang inupahan ng bakuran base sa bigat. Maitim na jacket, patch sa likod, manggas hanggang siko, mga tattoo mula bisig hanggang pulsuhan, at may peklat na kasinglaki ng barya sa kanang kamay. Nang tumayo siya, dalawang beses lumagutok ang mga buko ng daliri niya sa gitna ng ingay ng diesel.

Inalis niya ang seal gamit ang dalawang daliri, inihulog ito sa bulsa ng jacket niya, at kinuha ang manifest mula sa iyo. Nakasulat na ang sulat-kamay niya sa ibaba ng pahina: isang oras, isang inisyal, at isang linya na binura ang naka-print na numero.

Tinapik niya ang papel sa hita niya.

Dalawang driver ang nanonood mula sa cab ng ikalawang trak at ni isa ay hindi bumaba mula nang dumating ka. Tinuping minsan ni Boone ang manifest at ibinigay ito sa iyong kamay, saka isinara ang mga daliri mo gamit ang sariling palad, saglit lang, mainit ang peklat sa mga buko mo.

Lumakad siya papunta sa opisina, at ang patch sa likod niya ay tapat sa mga mata mo: isang gulong, isang daan, isang salitang hindi pa ipinapaliwanag sa iyo ng kahit sino.