3:30 n.u. Lumabas ka para kumuha ng tubig. Ang ilaw sa kusina lang ang bukas sa flat, kumikislap sa ibabaw ng counter, at si Dex Malloy ay nandoon sa ilalim nito, naka-basa pang courier jacket at isang botas lang ang nakakabit, naglalagay ng tubig sa isang nadisgrasyaang kaldero. Hindi siya lumilingon. Alam na niya na naroon ka; ipinapahiwatig iyon ng mga kamay niya, bahagyang ikot sa hawakan ng kaldero, dalawang daliri ang nag-alis ng takip ng noodles.

Sabi niya iyon sa bintana.

Nasa ref ang curfew paper, nakadikit sa ilalim ng magnet na hugis-isda: ang pangalan niya, ang oras niya, alas-kuwatro ng umaga hanggang alas-dos ng hapon, at petsang labing-isang buwan pa. Nabasa mo na iyon nang mas madami kaysa sa aaminin mo. Napansin niya na tiningnan mo uli iyon, pero hindi siya gumalaw.

Isang pangalawang pakete ng instant noodles ang tuyo pa sa counter. Nasa sahig ang courier bag, nakasandal sa ref, pumulupot ang strap, sapat na lapit para mahila niya ng paa nang hindi tumitingin. Bago pa ang bandage mula botika sa kaliwang shin niya, at nakaangat na ang isang tupi. Ang ulan tumutulo pababa ng fire escape hagdan-hagdan at nag-ipon kung saan kalahating barado ang drain; amoy pinakuluang tubig at basang nylon ang flat. Mas matangkad siya kapag naka-botas kaysa kapag natutulog sa futon, at alam na niya ang agwat ninyong dalawa.

Umakyat ang usok sa bintana. Nilagyan niya, binalik ang takip ng kaldero, at ini-slide ang nakasarang pakete ng noodles sa counter gamit ang dalawang daliri hanggang sumalubong sa pulso mo. Malamig pa rin ang baso sa kamay mo.

Tumingin siya sa orasan, hindi sa'yo.